ไขใหม่เป็นเคล็ดวิชาเทพที่ดีที่สุดสำหรับตระกูลหวูแล้ว”
จั่วม่อต้องมองผู้เฒ่าหวูใหม่อีกครั้ง เจ้าเมืองหวูเกอผู้นี้แม้พลังฝีมือไม่กล้าแข็ง แต่สายตาแหลมคม เห็นเรื่องราวอย่างถ่องแท้ ทั้งรู้จักหนักเบานับเป็นผู้มีความรู้ความสามารถผู้หนึ่ง
จั่วม่อเป็นบุคคลที่รักถนอมผู้มีความรู้ความสามารถผู้หนึ่ง
“คิดได้เช่นนี้ก็ประเสริฐ” จั่วม่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นนึกถึงปัญหาอื่น “ข้าจะหาซื้อไม้แกร่งวิญญาณหยินรัตติกาลได้จากที่ใด?”
หากมีวัตถุดิบมากกว่านี้ ปัญหาการฟื้นฟูร่างกายของจั่วม่อจะคลี่คลายลงในระยะเวลาอันสั้น
ผู้เฒ่าหวูสั่นศีรษะ “ไม้แกร่งวิญญาณหยินรัตติกาลท่อนนี้ บริวารเพียงบังเอิญได้มาด้วยโชควาสนา ในท้องตลาดทั่วไปยากจะหาซื้อวัตถุดิบเช่นนี้ได้ หากผู้ใดครอบครองของวิเศษนี้ มีแต่จะเก็บซุกซ่อนเอาไว้อย่างดี”
“เช่นนั้นมีตลาดซื้อขายวัตถุดิบชั้นสูงหรือไม่?” จั่วม่อถามสืบต่อ
มันมีของมีค่าติดตัวอยู่เป็นจำนวนมาก แต่สิ่งเหล่านี้ไม่มีคุณประโยชน์ในการฟื้นฟูร่างกายของมัน ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใช้งานในเร็วๆ นี้ หากสามารถนำของมีค่าเหล่านี้มาแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่สามารถใช้
“นี่คือเมืองหวูเกอกระมัง?”
ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก แต่บรรดาทหารองครักษ์ดวงตาเปลี่ยนเป็นแดงฉานทอแววกระหายเลือดออกมาทันที ทวอปาต้าเหรินเมื่อสั่งให้ฆ่าล้างตระกูลหมายความว่าพวกมันจะได้เข่นฆ่าอย่างสมใจ
ทวอปาอวี้กระตุ้นสัตว์ร้ายเขาเหล็กสามตาภายใต้ร่างของมันเบาๆท
