นเฮ่า กล่าวตามความสัตย์ พัฒนาการของม่ออวิ๋นไห่ในวันนี้ กระทั่งจั่วม่อเองยังต้องประหลาดใจไม่น้อย
เมื่อครั้งนั้นเวลากระชั้นยิ่ง นกกระเรียนกระดาษที่มันส่งกลับไปมีเพียงห้าคำ “รอให้พวกเรากลับมา”
ในเวลานั้น มันเองยังไม่มีความเชื่อมั่นว่าพวกมันจะรอดชีวิตกลับมาได้หรือไม่ แต่มันยังคงต้องส่งข่าวออกไป ความคิดของมันในครั้งนั้นเรียบง่ายยิ่ง นั่นคือทิ้งความหวังสายหนึ่งไว้ให้แก่ทุกคน
มันไม่อาจล่วงรู้ว่าความหวังที่มันทิ้งไว้จะมีส่วนช่วยต่อเรื่องราวมากน้อยเท่าใด ทั้งยังไม่ทราบว่าความหวังนี้จะมีวันเป็นจริงหรือไม่ มันเพียงไม่ต้องการให้ม่ออวิ๋นไห่แตกแยก จนล่มสลายไปทั้งอย่างนั้น มันหวังว่าทุกคนจะยังคงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันต่อไป
การที่ต้องสูญเสียมัน สูญเสียศิษย์พี่ใหญ่ รวมทั้งสุดยอดฝีมืออีกสี่คนพร้อมกัน ผลกระทบนี้สำหรับม่ออวิ๋นไห่แล้ว นับว่าร้ายแรงถึงชีวิต!
ในเวลาเช่นนั้น ความหวังเพียงเสี้ยวหนึ่งก็เหมือนกับฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้าย
จั่วม่อทราบแน่แก่ใจ สำหรับขุมกำลังอีกมากมาย ความหวังที่จับต้องไม่ได้นี้เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น ไม่มีคุณค่าความหมายใด พวกมันจะยังคงแตกแยกและล่มสลายไป
แต่ม่ออวิ๋นไห่กลับไม่ใช่
ทุกคนไม่เคยยอมถอดใจ!
ไม่ทราบเพราะเหตุใด จั่วม่อรู้สึกน้าตารื้นขึ้นมาเล็กน้อย
ความหวังที่เป็นเพียงภาพลวงตาสายหนึ่ง แลกกับการยืดหยัดต่อสู้เป็นเวลาสิบปี
นี่ก็คือม่ออวิ๋นไห่!
… …
ชิงเสี่ยวกวาดตามองบรรดาปิศาจ
