ึ่งผู้อาวุโสมอบให้เลิศพิสดารดังที่คาดไว้!
เป็นไปตามที่อาหมานกังวล ผู้คนกลับไม่แยกย้ายจากไป ยังคงรวมตัวกันอยู่ที่เดิม สีหน้าอัปลักษณ์ขัดตาอยู่บ้าง ในจำนวนนี้ยังมีบุตรหลานของผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นอยู่เป็นจำนวนมาก ยากนักที่ผู้อาวุโสจะออกปากว่าต้องการข้ารับใช้สิบคน หรือจะให้พวกมันยอมเลิกราเพียงเท่านี้?
และแล้ว… …ก็เป็นเช่นนี้จริง ๆ!
ผู้คนมากกว่าพันคนรุมล้อมรอบประตูใหญ่ของตำหนักเจ้าเมือง ภาพนี้นับว่าน่าดูชมเสียจนอาหมานถึงกับปากอ้าตาค้าง
อาหมานแม้ลอบภาคภูมิใจ แต่ยังคงรู้สึกใจสั่นหวั่นไหวอยู่บ้าง คนเหล่านี้ไม่ว่าผู้ใดก็สามารถทุบตีมันเยี่ยงสุนัขข้างถนน พลังฝีมือของมันถือว่ากล้าแข็งก็เฉพาะในเมืองเสี่ยวโยวเท่านั้น เมื่ออยู่ในเมืองหวูเกอไม่อาจนับเป็นอะไรได้
มองดูชิงเสี่ยวต้าเหรินคัดเลือกคนสิบคนอย่างส่ง ๆ อาหมานรีบกลืนคำทักท้วงที่ขึ้นมาถึงปากกลับลงไปในท้อง อาศัยคนระดับมันยังคิดยุ่งเกี่ยวอันใด?
?”
?
? โอ้ นกโง่จัดการกับเฮยจินอย่างไรกันหนอ?
ทุบตีมัน!
ทหารยันต์ทองคำดำชมชอบรังแกคนอ่อนแอ เกรงกลัวคนเข้มแข็งเมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ มันช่างประจบสอพลอ แต่พออยู่กับคนอื่นกลับชมชอบวางท่าอวดโอ่โอหัง มันยังละโมบโลภมาก ยามใดที่มีเรื่องขัดแย้งกับเหล่าเจ้าตัวเล็กอื่น ๆ มันจะถูกนกโง่ทุบตี แล้วจึงค่อยกลับกลายเป็นเรียบ ๆ ร้อย ๆ
ใช่แล้ว ทุบตีพวกมัน!
ชิงเสี่ยวตระหนักในบัดดล ที่แท้พี่ใหญ่ต้องการสั่งสอนเรื่องนี้ให้แก่
