มาไม่รวบรัดธรรมดา!
มันบังเกิดความคิดฆ่าฟันอย่างแรงกล้า อยากจะเข่นฆ่าคนทั้งพันเสียให้สิ้นซาก เหล่าตัวโง่งม หรือเจ้าไม่เห็นว่ากระทั่งข้าผู้เป็นเจ้าเมืองยังต้องหมอบราบกราบกราน พวกเจ้าไฉนยังก่อเรื่อง!
ตัวอุบาทว์บัดซบ!
หากทำให้เราผู้เป็นเจ้าเมืองต้องเสียเรื่อง ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดด้วยตัวเอง!
เจ้าเมืองหวูเกอขบกรามกรอด!
?
ชิงเสี่ยวกลับไม่ได้ครุ่นคิดมากความ มันจำได้มั่นว่านกโง่ทุบตีเฮยจินราวกับสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง
ดังนั้นชิงเสี่ยวปล่อยสายธนู
ลำแสงสีเขียวเจิดจ้าและใหญ่โตมโหฬารกลืนกินคนนับพันลงไปพร้อมกัน!
บึม!
แสงลุกวาบร้อนแรงดุจดวงอาทิตย์ยามเที่ยง ในสายตาผู้คนกลับกลายเป็นสีขาวพร่าง ชั่วพริบตานั้นผู้คนเพียงมองเห็นแต่แสงเจิดจ้า ทั้งไม่ได้ยินสรรพเสียงใด กาลเวลาคล้ายหยุดนิ่งอย่างฉับพลัน แต่ละคนอ้าปากหวอ สีหน้าซีดเผือด สมองขาวว่างเปล่าไปหมด รอจนคลื่นกระแทกกวาดซัดเข้ามา พวกมันล้วนถูกกระแทกปลิวลิ่วขึ้นไปบนอากาศ
คลื่นกระแทกอันดุร้ายกวาดซัดไปทุกทิศทุกทาง ราวกับฝูงสัตว์คลั่งห้อตะบึง ไม่มีผู้ใดหยุดยั้งได้
เงียบ เงียบสงัดเสมือนตาย
ชิงเสี่ยวบนฟากฟ้าสีหน้าราบเรียบเย็นชา ประหนึ่งว่ามันหยามดูแคลนทุกสรรพสิ่ง ในสายตาไม่มีร่องรอยทระนงภาคภูมิอันใด คล้ายว่ามันเพิ่งจะกระทำบางสิ่งที่ปกติธรรมดายิ่ง ซึ่งความจริงสิ่งที่มันทำก็ไม่มีความสำคัญอันใดเลยจริง ๆ ชิงเสี่ยวติดตามจั่วม่อท่องทะยานไปในห้วงความว่างเปล่าไร้ขอบเข
