นมีความรู้สึกว่าไม้ท่อนนี้นับเป็นของวิเศษชนิดหนึ่ง
?”
ชิงเสี่ยวคันไม้คันมือเป็นกำลัง มันอยู่ในวัยเลือดระอุ ไม่เกรงกลัวการรบราฆ่าฟันแม้แต่น้อย
“อาเสี่ยว หักแขนหักขามัน”
จั่วม่อเอ่ยเสียงเย็น
“ทราบแล้ว!” ชิงเสี่ยวคึกคักฮึกเหิม วาจายังไม่ทันจะขาดเสียง ร่างพลันหายวับไป
ปิศาจที่โถมผ่านประตูใหญ่เข้ามาพลันหยุดกึก มันกรำศึกมาอย่างโชกโชน มีประสาทสัมผัสเฉียบไวต่ออันตรายเป็นพิเศษ ยามนั้นรีบตะโกนอย่างตื่นตะลึง “ตั้งขบวน!”
มันร้องสั่งการยังไม่ทันจบคำ เงาร่างสีเขียวสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในสายตาของมันราวกับเงาผี
ลางสังหรณ์สุดอันตรายยิ่งรุนแรงขึ้นอีก มันผมเผ้าลุกชี้ชันจนสุดปลาย ไม่กล้ารีรอลังเลแม้แต่ชั่ววูบ ผนึกรวมรั้งพลังเทพทั่วร่างในชั่ววิบตาพลังเทพแห่งความมืดปะทุขึ้นที่หมัดขวา จากนั้นต่อยออกไปอย่างสุดกำลัง!
‘หมัดพยัคฆ์รัตติกาล!’
ปราณหมัดสีเทาเข้มแผดเสียงกระหึ่มก้อง พุ่งวาบเข้าหาเงาร่างสีเขียวอย่างดุดัน
จิตสังหารหนักหน่วงรุนแรง ผสานรวมกับพลังความมืดอันเย็นเยียบราวกับพยัคฆ์ร้ายกระโจนเข้าขย้าเหยื่อ เกรี้ยวกราดดุร้ายสุดต้านทาน!
ชิงเสี่ยวรู้สึกสนุกสนานน่าสนใจไม่น้อย มันหัวร่อฮิฮะ แล้วสูดลมหายใจลึก หมัดขวาพลันระเบิดแสงสีเขียวเจิดจ้าไม่แพ้ศัตรู แสงสีเขียวทับซ้อนเป็นชั้นๆ อย่างเร่งร้อน เพียงชั่วพริบตาก็มีรูปลักษณ์กระจ่างใสดุจกระจก!
‘หมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟ้า!’
หมัดคลื่นสวรรค์กระจกฟ้า เพลงหมัดที่เรียบง่ายถึ
