งมือโดยไม่รอช้า
กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ!
คนผู้นั้นมือเท้าทั้งสี่ห้อยร่องแร่งในชั่วพริบตา ชิงเสี่ยวร่างหายวับแล้วปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าจั่วม่อ โยนร่างไร้สติของผู้พิทักษ์สุสานหยินลงบนพื้น “พี่ใหญ่ เรียบร้อยแล้ว”
มันยังคงกระหายการต่อสู้ไม่คลาย เจ้าผู้นี้ไม่ครณามือแม้แต่น้อย
จั่วม่อพยักหน้า “เก็บกวาดข้างนอกให้เรียบร้อยด้วย”
“ทราบแล้ว!” ชิงเสี่ยวไม่กล่าวมากความ พกพาความยินดีหายวับไปอีกครั้ง
ที่ด้านนอกบังเกิดเสียงติง ๆ ตัง ๆ อยู่ชั่วครู่ ระคนไปด้วยเสียงกรีดร้องระงมและเสียงแค่นอย่างเจ็บปวด ไม่นานหลังจากนั้น ชิงเสี่ยววาบกลับเข้ามาด้วยสีหน้าปลอดโปร่งเฉื่อยชา
“พี่ใหญ่ ล้วนหมดสติไปแล้ว”
เจ้าเมืองหวูเกอตกตะลึงจนปากอ้าตาค้าง
