ต่แล้วชั่วพริบตาที่จุดแสงกำลังจะถูกรอยแยกกลืนกินลงไปสู่ความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต กระบี่สีโลหิตในดวงตาของเหวยเสิ้งพลันทอประกายวาบ กระบี่ในมือสั่นอย่างรุนแรง เสียงตวาดดังกึกก้อง “ระเบิด!”
ทันใดนั้นจุดแสงระเบิดวาบ สาดประกายเจิดจรัสราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยง!
เจตจำนงกระบี่ที่ถูกบีบอัดไปจนถึงขีดจำกัด พลันระเบิดอย่างรุนแรงในรอยแยกของความว่างเปล่าไร้ขอบเขต เกิดเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจสุดบรรยาย!
ตูม!
โจมตีใส่รอยแยกความว่างเปล่าไร้ขอบเขต เจ้าคนฟั่นเฟือนนี้…ถึงกับกล้าจู่โจมทำลายรอยแยกความว่างเปล่าไร้ขอบเขต!
ไม่เคยมีใครคลุ้มคลั่งพอที่จะทำเรื่องเสียสติเยี่ยงนี้ นี่ไม่ต่างอันใดจากการฆ่าตัวตาย!
ควรทราบว่ารอยแยกแห่งความว่างเปล่าไร้ขอบเขตเดิมทีก็ไม่มั่นคงอย่างยิ่งยวดอยู่แล้ว หลังจากถูกโจมตีอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ เป็นไปได้มากว่าอาจฉุดลากที่ราบภาคกลางทั้งโลกเข้าไปในความว่างเปล่าไร้ขอบเขตในคราวเดียว ถึงยามนั้นอย่าหมายว่าจะมีผู้ใดรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว
ทันใดนั้นผู้อาวุโสสูงสุดเพิ่งตระหนักถึงเรื่องสำคัญประการหนึ่ง คนเหล่านี้…จะอย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว!
พวกมันยังจะต้องสนใจสิ่งใดอีกเล่า?
บัดซบ!
ผู้อาวุโสสูงสุดสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นปั้นยาก
มันคาดการณ์ผิดพลาดไปแล้ว! ไฉนหลงลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปเสียได้!
คนเหล่านี้เมื่อถูกขังอยู่ที่นี่ พวกมันเมื่อหันไปโจมตีรอยแยกของความว่างเปล่าไร้ขอบเขต คราวนี้แม้แต่มันก็ไ
