ม่มีโอกาสหนีรอดออกไปได้!
รอยแตกสีดำทะมึนสายหนึ่งพลันลอยขึ้นกลางอากาศไม่ห่างออกไปนัก
เป็นรอยแยกของความว่างเปล่าไร้ขอบเขต!
หลินเชียนเหม่อมองการต่อสู้อันยิ่งใหญ่จากระยะไกล ดวงตาทอแววตะลึงลาน ในใจบังเกิดระลอกปั่นป่วนไม่หยุดยั้ง
พลังขั้นสุดยอดของระดับเทพยุทธ์ตราตรึงอยู่ในใจมันอย่างแนบแน่น
ศึกนี้เกินความเข้าใจของมันไปมาก ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสสูงสุดที่สามารถควบคุมบังคับทุกสิ่งในฟ้าดิน หรือว่าจะเป็นเหวยเสิ้งและชาวม่ออวิ๋นไห่ พลังที่พวกมันทุกคนสำแดงออกมา สมควรมีอยู่แต่ในตำนานของนักรบโบราณ
มันเดิมทีต้องการชมดูการต่อสู้ ทั้งดูว่าจะสามารถฉวยโอกาสจับปลาตอนน้าขุ่นหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เหวยเสิ้งจู่โจมทำลายรอยแยกของความว่างเปล่าไร้ขอบเขต มันพลันตระหนักว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว!
มือของมันเกาะกุมด้ามกระบี่เทพไท่กู่ตลอดเวลา ทุกสิ่งในบริเวณโดยรอบสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนในใจมัน มันสามารถรู้สึกได้อย่างชัดแจ้ง หลังจากเหวยเสิ้งจู่โจมทำลายรอยแยกของความว่างเปล่าไร้ขอบเขตทั่วทั้งที่ราบภาคกลางพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เดิมทีกว่าที่โลกแห่งนี้จะล่มสลาย สมควรยังมีเวลาอีกหลายชั่วยาม แต่เวลานี้เวลาหดสั้นลงไปมาก
อาศัยพลังฝึกปรือของมัน ยังไม่อาจคาดคำนวณเวลาแน่ชัดที่อาณาจักรจะพังทลาย แต่สังหรณ์ร้ายที่ยิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ บอกกับมันอย่างชัดแจ้งว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
เหลียวมองดูผู้คนรอบกาย หลินเชียนในใจเ
