บี่โลหิตประหารเทพในมือสั่นอย่างรุนแรง
รุนแรงและบ้าคลั่ง ราวกับพยายามจะดิ้นหลุดจากมือของเหวยเสิ้งหรืออาจต้องการทำลายมือของมันไปพร้อมกัน
แต่มือของเหวยเสิ้งแกร่งกร้าวมั่นคงดุจหินผา ไม่สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย
มันสามารถสัมผัสได้ถึงทะเลโลหิตอันไร้ที่สิ้นสุดภายในกระบี่โลหิตประหารเทพ ซึ่งกำลังกรีดร้องคำรามอย่างเกรี้ยวโกรธ ทั่วผืนสมุทรพลุ่งพล่านปั่นป่วน มวลคลื่นโหมซัดสูงกว่าพันจั้ง!
โลกภายในกระบี่มีชีวิตขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ภายใต้แรงปลุกเร้าของระดับเทพยุทธ์ กระบี่โลหิตประหารเทพพิโรธโกรธกริ้วอย่างเต็มที่ มันราวกับสัตว์ประหลาดดุร้ายกระหายเลือดที่ถูกยั่วยุ
เมื่อครั้งกระโน้นมันดื่มโลหิตนักรบผู้ยิ่งใหญ่มานักต่อนัก หาได้เกรงกลัวยอดฝีมือระดับเทพยุทธ์ไม่!
กับเพียงแค่ชนชั้นเทพยุทธ์ผู้หนึ่ง มันจะเกรงกลัวได้อย่างไร!
เหวยเสิ้งขวางกระบี่โลหิตประหารเทพที่เบื้องหน้า กล่าวราวรำพึงกับกระบี่ “เจ้าก็ไม่ยินยอมพร้อมใจใช่หรือไม่?”
วู้ม!
แสงสีเลือดพลันระเบิดวาบออกมาจากกระบี่!
มันไม่รู้จักความกลัว ไม่เคยก้มศีรษะให้ใคร มันคือความโหดเหี้ยมกระหายเลือด ไม่เคยแยแสสนใจว่าผู้ใดจะยอมรับนับถือมันหรือไม่ มันทระนงถือดี มันพยศดุร้าย ไม่ยอมศิโรราบ!
มันคือกระบี่โลหิตประหารเทพ!
นามนี้มิเพียงหมายถึงเกียรติศักดิ์ศรี ยังมอบจิตวิญญาณให้แก่มันด้วยนับตั้งแต่นั้นมา ‘สังหารเทพ’ กลับกลายเป็นชะตากรรมของมัน นักรบชั้นเทพยุทธ์คนแล้วคนเล่าตกตาย
