ภายใต้คมกระบี่ของมัน สังเวยโลหิตให้แก่มัน
ความเปลี่ยวเหงานับหมื่นปี มันประหนึ่งสัตว์ร้ายที่สนิทนิทราไม่รู้ตื่น
แต่แล้วความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างน่าอัศจรรย์ของเหวยเสิ้ง กลับเป็นที่ยอมรับนับถือของมัน มันตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันลึกล้า แต่ยังคงดูแคลนการต่อสู้ในยุคสมัยนี้
รอจนกระบี่เทพไท่กู่ในที่สุดปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่คุนหลุน มันค่อยตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่
ความปรารถนาในการต่อสู้กับคู่มือเข้มแข็งอีกครั้ง ทำให้มันเผยคมกระบี่ที่ปกปิดซ่อนเร้นออกมา คมกระบี่ที่ซุกซ่อนเอาไว้หลายพันปี
จนถึงวันนี้ มันได้พบพานนักรบระดับเทพยุทธ์คนแรกในรอบหมื่นปีถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมา มันลิงโลดยินดีแทบคลุ้มคลั่ง ความกระหายอยากและความละโมบที่มอดดับลงนับหมื่นปี ในที่สุดระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ในคราวเดียว
“เจ้าก็ไม่ยินยอมพร้อมใจใช่หรือไม่
ประโยคของเหวยเสิ้ง ดึงมันกลับไปยังห้วงสมัยบรรพกาลอันยิ่งใหญ่เรืองรอง
ความรุ่งโรจน์ของมัน เกียรติศักดิ์ศรีของมัน!
พลังที่เคยหลับใหลนับหมื่นปี ความพยศดุร้ายของมัน จิตวิญญาณการต่อสู้ของมัน ล้วนระเบิดออกมารวดเดียวราวกับภูเขาไฟแตกปะทุ!
ยินยอมพร้อมใจ
ไม่มีทาง!
ไหนเลยจะยินยอมพร้อมใจได้!
เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดดุร้ายดังก้องอยู่ในจิตใจของเหวยเสิ้ง
ประหารเทพ! เพียงแค่สองคำนี้ก็ทำให้มันตื่นเต้นเร้าใจสุดระงับ!
เหวยเสิ้งรู้สึกถึงเจตนาฆ่าฟันอันเย็นเยียบเสียดกระดูกแล่นพล่านมาจากกระบี่ หยั่งทราบถ
