บนฟากฟ้าด้วยสายตาตื่นตะลึง อย่าว่าแต่พื้นปฐพี ยามนี้กระทั่งท้องฟ้ายังคล้ายจะสั่นสะเทือนเล็กน้อยด้วยท่วงทำนองเดียวกัน
ทั่วบริเวณสั่นไหวเป็นระลอก
แรงสั่นสะเทือนนี้แปลกพิสดารยิ่ง สามารถแทรกผ่านเข้าไปในร่างกายคนอย่างสะดวกดาย ผู้ที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยอยู่บ้างรู้สึกมึนงงวิงเวียน ส่วนผู้ที่กล้าแข็งกว่าล้วนมีสีหน้าหวาดผวา
ปราณกระบี่สีแดงดุจโลหิตปราศจากประกายละลานตา อาศัยความเร็วที่ดูไปคล้ายเชื่องช้าอยู่บ้าง จู่โจมเข้าหาผู้อาวุโสสูงสุดอย่างซึ่งหน้า
ผู้อาวุโสสูงสุดดวงตาทอประกายวูบ อดโห่ร้องชมเชยไม่ได้ “กระบี่ที่ดี! ปราศจากท่วงท่าฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือยอันใด! เพียงมุ่งไปสู่แก่นแท้ของวิถีกระบี่!”
มันเดิมทีคาดคำนวณพลังฝีมือของเหวยเสิ้งอย่างพร้อมสรรพ แต่นึกไม่ถึงว่าบุรุษที่ดูสามัญธรรมดานี้จะสร้างความตื่นตะลึงให้มันอย่างใหญ่หลวง กระบี่นี้ของเหวยเสิ้งไม่ได้เจิดจ้าน่าดูเหมือนเช่นกระบวนท่าก่อนหน้า แต่เห็นได้ชัดว่าอยู่ในระดับชั้นที่เหนือล้ากว่าอย่างสิ้นเชิง
เผชิญกับกระบี่ที่ฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือน ผู้อาวุโสสูงสุดไม่กล้าทระนงตนมากเกินไป มันสูดลมหายใจลึก ทุกการเปลี่ยนแปลงของกระบี่ไม่ว่าเล็กน้อยเพียงใด ล้วนถูกส่งเข้ามาในใจมันผ่านทางอักขระเทพ พลันบังเกิดความรู้สึกที่ว่าทุกสิ่งใต้หล้าล้วนอยู่ในกำมือมัน
“เบิกฟ้า!”
เสียงตวาดเบาต่าดังแว่วออกมาจากเงาร่างที่ปกคลุมไปด้วยอักขระเทพ
จั่วม่อจู่ๆ คล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
