รรมชาติ
หมี่วูและจิ้นเสี่ยวอวี่นำสี่จ้าววงแหวนร่วมทาง ปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร เดิมทีเข้าใจว่าด้วยองค์ประกอบอันเลิศหรูถึงเพียงนี้ สมควรประสบความสำเร็จอย่างไม่ยากเย็น คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวกลับพัฒนาไปในทิศทางที่เหนือความคาดหมายของพวกมันอย่างสิ้นเชิง
ขบคิดถึงยามนี้ จิ้นเสี่ยวอวี่ที่นั่งขัดสมาธิหลับตา รักษาอาการบอบช้าจู่ ๆ ร่างสะท้านขึ้นโดยแรง หมี่วูรีบโยนความคิดฟุ้งซ่านออกจากใจ ปราดเข้าไปใกล้อย่างเป็นห่วงเป็นใย
จิ้นเสี่ยวอวี่ลืมตาขึ้น พอดีเห็นสายตาห่วงกังวลของหมี่วู ต้องฝืนยิ้มกล่าวว่า “ย่าแย่อยู่บ้าง อักขระเทพได้รับความเสียหายไม่น้อย คิดฟื้นฟูสภาพเดิมเกรงว่าต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าสามเดือน ข้าในยามนี้หลงเหลือพลังฝีมือเพียงหกส่วน”
หมี่วูในปากรู้สึกขมปร่า สิ่งที่ศิษย์เทียนหวนหวาดเกรงมากที่สุด ก็คือความเสียหายที่เกิดขึ้นกับอักขระเทพของพวกมัน
?”
หมี่วูเงียบงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะกล่าวเสียงแหบพร่า “อู่เจินก็ไม่ได้กลับมา”
ในบรรดาสิบสองจ้าววงแหวน อู่เจินสามารถจัดอยู่ในสามลำดับแรกอย่างไร้ข้อกังขา สำหรับหมี่วู การสูญเสียอู่เจินหมายความว่าขุมกำลังของมันจะลดต่าลงอย่างมาก
จิ้นเสี่ยวอวี่ทอดถอนใจ จากนั้นกล่าว “คราครั้งนี้นับว่าผิดพลาดครั้งใหญ่โดยแท้!” มันสีหน้าขมขื่น การต่อสู้ที่เกิดขึ้นแม้เป็นช่วงเวลาอันกระชั้นสั้น แต่ดุเดือดรุนแรงยิ่ง ช่วยให้มันเห็นถ่องแท้หลายประการ ยามนั้นพลันถามว่า “ยังคงติดต่อกับเซ
