าแม่นางน้อยกำลังจะเปิดฉากตอบโต้ครั้งมโหฬาร”
“ม่ออวิ๋นไห่ไม่ใช่พวกที่จะยอมกล้ากลืนฝืนทนอยู่แล้ว” เซี่ยวกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “คนเหล่านี้ไม่มีผู้ใดใจดีมีเมตตา อ้อ แล้วซวงอวี่เห็นว่าอย่างไรกับข้อเสนอของจงเต๋อ
“มันก็เหมือนกับเจ้า” กู่เหลียงเตายิ้มละไม ดวงตาทอแววอุ่นระอุ
“สมควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว” เซี่ยวกล่าวอย่างไม่เห็นสำคัญ “กาลก่อนเราเป็นเพียงตัวละครเล็ก ๆ เท่านั้น ซีเซวียนเกี่ยวข้องใดกับเรา ท่านไยต้องคิดมากไป??”
?” กู่เหลียงเตาถึงเงียบงันงันไปชั่วขณะ จากนั้นหัวร่อเสียงดังกระหึ่ม “ข้าไหนเลยมีขีดความสามารถช่วงชิงแผ่นดิน สิ่งที่ข้าปรารถนา ขอเพียงไม่ผิดต่อต่อพวกเจ้า เหล่าพี่น้องที่ติดตามข้าเท่านั้น”
“ทุกคนล้วนทราบแก่ใจดี” เซี่ยวปลอบโยนกู่เหลียงเตา “ครอบครัวของทุกคนล้วนเดินทางมาถึงแล้ว เรื่องนี้เราเป็นหนี้จงเต๋อ หากท่านไม่คิดรับข้อเสนอ เราค่อยคิดหาวิธีชดใช้หนี้สินให้แก่จงเต๋อทีหลังก็แล้วกัน”
“จงเต๋อตั้งใจจะยกดินแดนหนึ่งในสามของซีเซวียน ส่วนที่อยู่ติดกับเทียนหวนให้แก่พี่จั่ว เพื่อให้พวกมันต้านทานเทียนหวนแทนเรา” กู่เหลียงเตาสีหน้ากลับเป็นเคร่งเครียดจริงจัง “และดินแดนส่วนที่เหลืออีกห้าร้อยกว่าอาณาจักรจะมอบให้แก่เรา มันยังจะช่วยเรากวาดล้างอุปสรรคทั้งมวล”
“ห้าร้อยอาณาจักร!” เซี่ยวสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ สีหน้ากลายเป็นหนักอึ้งขึ้นมาทันที
“เราสามารถรับไว้ได้หรือไม่?” กู่เหลียงเตามองดูเซี่ยว เซี่ย
