มัน
ทุกคนปลุกปลอบความตื่นตัว ผ่านเข้าสู่ทางเดินสายนั้นอย่างระมัดระวัง ที่เหนือความคาดหมายก็คือ ในทางเดินกลับไม่มีกับดักหรืออาคมป้องกันอันใด แต่ทางเดินสายนี้ยังยืดยาวกว่าที่พวกมันจินตนาการเอาไว้มาก พวกมันต้องเดินทางเป็นเวลานาน ก่อนที่จะมองเห็นแสงสว่างที่เบื้องหน้า
เหินทะยานไปตามทางเดินจนสุดปลาย ในที่สุดมองเห็นหอสูงเสียดฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของพวกมัน
“บนนั้น!” ทารกหมอกวิญญาณร้องบอกอย่างยินดี “นี่คือหอประมุข!ตัวอ่อนยุทธภัณฑ์เทพอยู่ข้างบนนั้น!”
ทุกผู้คนพอฟัง พลันคึกคักขึ้นอักโข จั่วม่อกล่าวโดยไม่ลังเล “พวกเราขึ้นไปด้านบน!”
ทั้งขบวนเปลี่ยนเป็นเหินทะยานสูงขึ้นไป ตามความสูงของหอประมุข
หอประมุขนั้นสูงยิ่ง ยังสูงกว่าที่พวกมันคาดคิดเอาไว้เสียอีก ขบวนค่ายกลพุ่งฝ่า
ในไม่ช้าบรรดาองครักษ์ที่ฝีมืออ่อนด้อยที่สุดก็ชะลอช้าลง พวกมันหอบหายใจไม่หยุดยั้ง ไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงที่จะเหินบินสูงขึ้นไปอีก ยามนี้พวกมันอยู่สูงจากพื้นห้าร้อยหกร้อยลี้ ต่อให้พวกมันจิตใจเข้มแข็งกว่านี้ ยังอดหน้าเผือดสีไม่ได้
กระทั่งเซียนกระบี่ที่เหยียบกระบี่เหินท่องนภา ยังไม่เคยมีผู้ใดเหินบินขึ้นมาสูงถึงเพียงนี้
กระแสลมคมกริบราวกับคมมีด
ยิ่งสูงขึ้นมาเท่าใด กระแสลมยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
จั่วม่อเห็นผิดท่า กล่าวว่า “พวกเจ้ากลับลงไปก่อน ไปรอพวกเราอยู่ที่เบื้องล่าง”
กล่าวจบคำ พวกมันก็เหินทะยานสูงขึ้นไปอีก
กระแสลมยิ่งมายิ่งเกรี้ยวกราด
