ลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“บุกขึ้นต่อไป!” จั่วม่อกัดฟันแน่น เหินทะยานขึ้นไปตามความสูงของหอประมุข คนอื่น ๆ ไม่รีรอลังเล พากันตามติดไปอย่างกระชั้นชิด ทุกคนพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง
ทว่าในใจพวกมันยังคงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หอประมุขแห่งนี้กลับสูงกว่าหมื่นลี้!
ช่างเป็นฝีมืออันยิ่งใหญ่ตระการตานัก!
ผู้สร้างสนามประลองสัญลักษณ์ศึก ที่แท้มีพลังฝีมือกล้าแข็งถึงระดับใด?
หนึ่งหมื่นห้าพันลี้!
รอจนพวกมันบรรลุถึงระดับความสูงหนึ่งหมื่นห้าพันลี้ ทุกผู้คนในที่สุดมองเห็นเงามหึมาผืนหนึ่งปกคลุมพวกมันเอาไว้ ยอดหอประมุขกลับใหญ่โตมโหฬารจนเหลือเชื่อ ทุกคนกลายเป็นตึงเครียด กระทั่งเหวยเสิ้งยังเผยสีหน้าวิตกกังวลเล็กน้อย พลังอำนาจที่ถ่ายทอดออกมาผ่านการคงอยู่ของหอคอยสูงหนึ่งหมื่นห้าพันลี้ นับว่าเหนือล้ากว่าสำนักใด ๆ ในปัจจุบันเป็นคนละระดับชั้น
ไม่มีผู้ใดบอกได้ว่าบนยอดหอประมุขมีสิ่งใดรอพวกมันอยู่
แต่ถึงยามนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดยินดีล่าถอยจากไป
“ทุกคนระวังให้มาก” จั่วม่อเส้นประสาทเขม็งตึง
ทุกผู้คนชะลอช้าลง ประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับมหาศัตรูตัวฉกาจพวกมันเหินบินช้า ๆ ไปยังชายขอบของยอดหอประมุข ด้านบนของ
ในลำแสงหยาบหนาของมวลหมู่ดาว มีบางสิ่งบางอย่างอยู่ภายใน!
“มีบางสิ่งอยู่ในลำแสง!” จั่วม่อร้องบอกพรรคพวก ทุกผู้คนคล้ายเพิ่งสะท้านตื่นจากฝัน เพ่งมองไปยังเสาลำแสงเป็นตาเดียว เห็นภายในเสาลำแสงดวงด
