่จริง
บุคคลอันน่าสะพรึงกลัวนัก!
กระแสอากาศรอบกายเนี่ยเฉินปั่นป่วนอย่างรุนแรง คลื่นความปั่นป่วนที่กล้าแข็งทำให้ทุกอย่างในสายตาของมันกลายเป็นภาพบิดเบี้ยวมันตระหนักแน่แก่ใจ ภายใต้กระบวนท่านี้ มันจะถูกบดขยี้เป็นผุยผง
ใบหน้าที่แหงนเงยขึ้นพลันกลับกลายเป็นสงบเคร่งขรึม แฝงเร้นไว้ด้วยความเศร้าเสียดาย ชั่วพริบตานั้นมันมองเห็นเงาร่างดุร้ายอหังการผ่านม่านสายตาที่บิดเบี้ยว เนี่ยเฉินในใจบังเกิดความคิดมากมายหมุนเปลี่ยนไม่หยุดยั้ง… …
ทางสำนักไม่ได้ให้ความสำคัญกับม่ออวิ๋นไห่มากพอ… …
จั่วม่อคือผู้ที่ร้ายกาจที่สุดในม่ออวิ๋นไห่… …
คิดทำลายม่ออวิ๋นไห่ ต้องฆ่าจั่วม่อเสียก่อน… …
น่าเสียดายนัก… …มันไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว… …
มันลอบทอดถอนใจ ผ่านภาพที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า มันยังคงมองเห็นได้ชัดตา เห็นกระบวนท่าที่มันรีดเค้นพลังเทพทั่วร่างตอบโต้กลับไป ถูกกลืนหายเข้าไปในพลังขวานของฝ่ายตรงข้ามอย่างอ่อนแรง กระทั่งไม่ก่อให้เกิดระลอกแม้แต่น้อย ราวกับกระทบถูกขุนเขาตระหง่านง้าที่ไม่มีวันโยกคลอนก็มิปาน
ชั่วพริบตานั้น พลังขวานสีทองที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจทำลายล้างโถมเข้าบดบังทุกสิ่งในสายตาของมัน
มันไม่อาจส่งข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับไปยังสำนัก… …ไม่อาจสะกิดเตือนสำนักถึงตัวอันตรายที่สุดในม่ออวิ๋นไห่… …ช่างน่าเสียดายโดยแท้… …
“คุนหลุน”
เนี่ยเฉินพึมพำปนทอดถอนสองคำสุดท้าย หางเสียงยังไม่ทันจะขาดหาย มันก็ถูกคลื่นพลังขวานใหญ่โ
