ตมโหฬารกลบกลืนไปสิ้น
จากนั้นลำแสงค่อย ๆ จางหายไป
จั่วม่อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อประหนึ่งว่ามันเพิ่งปีนขึ้นมาจากแม่น้าก็มิปาน หยาดเหงื่อหลั่งไหลลงจากร่างของมันดุจลำธารสายน้อย
มันยังคงอยู่ในท่วงท่าคุกเข่าหอบหายใจ ไม่อาจขยับเคลื่อนไหว
เสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของมันได้ยินชัดไปทั่วบริเวณ
เบื้องหน้ามัน เห็นร่องลึกใหญ่โตมหึมากว้างกว่าห้าลี้ เริ่มต้นจากปลายเท้าของมันทอดยาวจนสุดสายตา หายลับไปในระยะไกล ประมาณโดยคร่าว ๆ สมควรมีความยาวไม่น้อยกว่าห้าสิบลี้! พื้นศิลาแกร่งราวกับถูกฉีกออกเป็นรอยแยกขนาดมโหฬาร ก่อเกิดเป็นภาพอันน่าตื่นตะลึงถึงที่สุด
รอยแยกนี้ยังลึกมากจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ผนังสองฟากฝั่งราบเรียบแวววาวดุจพื้นผิวกระจก หลายตำแหน่งยังคงมีกลุ่มควันลอยกรุ่นขึ้นมา
ทุกผู้คนตกตะลึงพรึงเพริดกับกระบวนท่าสะท้านฟ้าสะเทือนดินนี้
ทารกหมอกวิญญาณอ้าปากหวอ แต่อึกอักอยู่ครึ่งค่อนวันยังไม่อาจกล่าวออกมาแม้สักครึ่งคำ นี่… …นี่คือสนามประลองสัญลักษณ์ศึก… …ครั้งสุดท้ายที่สนามประลองสัญลักษณ์ศึกได้รับความเสียหาย เป็นเรื่องตั้งแต่เมื่อใดกัน?
จิตใจมันขาวว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ ไม่อาจนึกสิ่งใดออกมาได้ แต่มันทราบดีว่าเป็นเวลาเนิ่นนานหลายต่อหลายปีมากแล้ว ที่มันไม่ได้พบเห็นภาพเช่นนี้
หลังจากนั้นอีกเป็นนาน มันค่อยฟื้นตื่นจากความงุนงง
ทันใดนั้นมันพลันตระหนักว่า เสี่ยวจู่เหรินของมันผู้นี้ เกรงว่าจ
