็กทั้งหลายพยายามประจบประแจงจั่วม่อ เหนี่ยวต้าเจียกลับเคยพบเห็นสารรูปโจรน้อยของเสี่ยวม่อเกอมานับครั้งไม่ถ้วน
คนผู้หนึ่งคิดทระนงถือดี ยังต้องมีคุณสมบัติเพียงพอ
แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าเจ้าตัวเล็กเคารพนับถือนางจากใจจริง ยังคงเป็นพฤติการณ์ของนกโง่
วางอำนาจบาตรใหญ่ ตรงไปตรงมา เหนี่ยวต้าเจี่ยไม่เคยถกเหตุผลกับผู้ใด เพียงใช้กำลังเท่านั้น
กระทั่งคนถือดีอย่างสือผิ่น ยามอยู่ต่อหน้าเหนี่ยวต้าเจียยังต้องเชื่องเชื่อเหมือนลูกแมว
แต่วันนี้ ศักดิ์ศรีเกียรติภูมิของเหนี่ยวต้าเจียกลับถูกดูหมิ่นอย่างร้ายแรง
เจ้าเดรัจฉานหน้าขน!
ในดวงตาเรียวยาวของนกโง่แฝงไว้ด้วยประกายฆ่าฟันที่เดือดพล่านราวพายุโหม นางเงยหน้าขึ้นมอง ในใจหวนรำลึก กี่ปีมาแล้วที่ไม่ได้พบเจอเจ้าคนปัญญาอ่อนเช่นนี้
นกโง่จมอยู่กับการหวนรำลึก ไม่ได้เหลือบแลถานซวีที่แตกตื่นจนอ้าปากค้างแม้แต่แวบเดียว
กาลเวลาช่างโหดร้ายราวกับมีดฆ่าสุกร!
ในครั้งนั้นข้ายังบริสุทธิ์สดใส ยังคงอ่อนเยาว์ไม่รู้ความ… …
เจ้าเดรัจฉานหน้าขน!
นกโง่หางตากระตุก ห้วงการหวนรำลึกอันซาบซึ้งดื่มด่า ถูกสี่คำที่จู่ ๆกระโดดออกมานี้บ่อนทำลายไปสิ้น พลังงานฆ่าฟันที่เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ห่อหุ้มร่างของนางราวกับหมอกกลุ่มหนึ่ง
ไม่ทราบเพราะเหตุใด ถานซวีทันใดนั้นบังเกิดความรู้สึกว่าเงาร่างของฝ่ายตรงข้าม คล้ายขยายใหญ่ขึ้นไม่หยุดยั้ง ทั้งยังทอดตามองลงมาที่มันอย่างเหยียดหยามดูแคลน
ครอบคลุมด้วยเงามืด มอง
