้าหา
“ทำไม่ได้!”
“ระวัง!”
ผูเยาและเว่ยตวาดเตือนอย่างพร้อมเพรียง
ทว่าจั่วม่อกลับไม่พบการจู่โจมอย่างฉับพลันอันใด ลัญจกรตาหมอกที่เมื่อครู่สุดแสนจะน่าสะพรึงกลัว ยามนี้กลับถูกจั่วม่อหยิบฉวยขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ผูเยาและเว่ยถึงกับตะลึงลาน
จั่วม่อเองยังแปลกใจเล็กน้อย เมื่อครู่มันสู้อุตส่าห์เตรียมตัวรับการโจมตีอันรุนแรง แต่ลัญจกรตาหมอกกลับปล่อยให้มันหยิบฉวยขึ้นมาโดยไม่บังเกิดปฏิกิริยาแม้แต่น้อย เมื่อถือลัญจกรตาหมอกอยู่ในมือ รู้สึกเบาดุจไม่ได้ถือสิ่งใด ดูไม่เหมือนว่าแกะสลักขึ้นจากศิลาแกร่ง แต่จั่วม่อทราบแน่แก่ใจว่านี่เป็นสมบัติวิเศษในแดนดินชิ้นหนึ่ง หากเป็นเพียงชิ้นงานหินแกะสลักจริง ๆ ก็แปลกไปแล้ว
มันทดลองส่งผ่านพลังเทพเข้าไปภายใน ทันใดนั้นลัญจกรตาหมอกพลันสาดแสงอบอุ่นอ่อนโยนออกมา พลังดูดอันน่าแตกตื่นสะท้านใจขุม
หนึ่งแล่นวาบออกมาจากตาหมอกบนแผ่นจาน รวดเร็วเสียจนกระทั่งชนชั้นจั่วม่อยังไม่มีเวลาได้ขยับตัวหลบหลีก ถูกดูดหายวับเข้าไปในตาหมอกทันที
อากุ่ยยังมีปฏิกิริยารวดเร็วยิ่งกว่า นางถลันตามติดไปกับแรงดูด ตกลงไปในตาหมอกพร้อมกัน
นกโง่เพียงช้าไปก้าวหนึ่ง ลำแสงจากลัญจกรตาหมอกเลือนหายไปแผ่นจานหล่นเคร้งลงบนพื้น นกโง่ถลึงตา เท้าเหยียบอยู่บนลัญจกรตาหมอก จากนั้นดวงตาหรี่แคบลง สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบอำมหิตนางเห็นได้ชัดว่าโกรธเกรี้ยวสุดระงับ
เหล่าเจ้าตัวเล็กพากันงุนงงสงสัย
ทันใดนั้นนกโง่จิกใส่แผ่นจาน
