ปานสายฟ้าแลบ จะงอยปากนกอันคบกริบทะลวงผ่านอากาศ ก่อเกิดพลังสีแดงจัดจ้า เปลวไฟสายหนึ่งลุกวาบขึ้นที่ปลายจะงอยปาก
นางจิกใส่ตาหมอกอย่างเกรี้ยวกราดสุดเปรียบปาน!
นี่เป็นทะเลหมอกอันไร้ที่สิ้นสุดผืนหนึ่ง
ที่แท้ภายในลัญจกรตาหมอกก็มีสภาพเช่นนี้เอง!
จั่วม่อคิดอย่างใจลอยอยู่บ้าง มันเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา เห็นแผ่นฟ้าสีเทาซึ่งปราศจากดวงอาทิตย์ สายหมอกใต้ฝ่าเท้ากว้างไกลไร้ที่สิ้นสุดราวกับมหาสมุทรสีขาว จั่วม่อรู้สึกว่าภาพเบื้องหน้านี้คลับคล้ายอาณาจักรทะเลเมฆอยู่บ้าง
อากุ่ยยืนนิ่งอยู่ที่ด้านข้าง
ทันใดนั้นทะเลหมอกที่ใต้ฝ่าเท้าพลันม้วนตลบ พลังสภาวะอันน่าแตกตื่นสะท้านใจขุมหนึ่งกดทับเข้าหาจั่วม่อและอากุ่ยในบัดดล
จั่วม่อพลันรู้สึกร่างแข็งทื่อ ไม่อาจกระดิกได้แม้แต่ปลายนิ้ว ในใจแตกตื่นสุดระงับ อากุ่ยดวงตาสาดวาบด้วยเปลวไฟสีม่วง แต่นางยังไม่ทันจะได้ลงมือ พลันตัวแข็งทื่อไปเช่นกัน
ในเวลานี้เอง ทะเลหมอกเบื้องล่างค่อยๆ เอ่อสูงขึ้น
สายหมอกพลุ่งขึ้นไม่หยุดยั้ง ก่อนจะก่อตัวเป็นร่างใหญ่มหึมาปานขุนเขา ร่างขนาดยักษ์นี้ทั้งร่างเกิดจากกลุ่มหมอก สูงใหญ่หลายร้อยจั้งใบหน้าพร่าเลือน ไม่อาจมองเห็นรูปโฉมได้ชัดตา
เงาของยักษ์หมอกทาบทับจั่วม่อกับอากุ่ยจนมืดมิด พลังกดดันอันรุนแรงกดทับลงมาอย่างหนักหน่วงปานขุนเขา เบื้องหน้ายักษ์หมอกตนนี้จั่วม่อและอากุ่ยเล็กกระจ้อยร่อยไม่ต่างจากมดปลวก
“เจ้าเป็นใคร? ไฉนรบกวนการนอนของข้า?”
สุ้มเสียงของ
