ขุดค้นข่าวสารได้มากเท่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายแล้ว”
ทันใดนั้น เว่ยผู้ซึ่งนิ่งคิดทบทวนจนศีรษะแทบระเบิด พลันกล่าวว่า“ข้าจำได้ว่าในบันทึกของเผ่าบอกว่า… …”
จั่วม่อตาลุกวาว คึกคักขึ้นมาทันที “พวกมันบอกว่าอะไร?”
“มันนานเกินไป ข้าจำไม่ค่อยได้แล้ว ขอเวลาให้ข้าลองคิดดู” เว่ยทำท่าขวยเขินอยู่บ้าง มันมีเพียงความทรงจำเลือนราง คล้ายว่าครั้งนั้นมีนักรบของชนเผ่าผู้หนึ่งได้รับบาดเจ็บจากด่านแรกของการประลอง เป็นเหตุให้ทิ้งบันทึกประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้เอาไว้ให้แก่ชนรุ่นหลัง
จั่วม่อพอฟัง ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
ในเวลานี้เอง นกโง่ผู้ถลึงจ้องอยู่เป็นนานสองนาน พลันจิกใส่รูตรงใจกลางของลัญจกรตาหมอก!
ซี่ ฟู่ว!
เปลวไฟร้อนแรงพวยพุ่งออกจากจะงอยปากของนกโง่
วู้ม!
ลัญจกรตาหมอกสั่นสะเทือน จากนั้นแรงดูดมหาศาลระเบิดออกมาจากรูที่ใจกลางอย่างฉับพลัน
กลุ่มหมอกรอบข้างประหนึ่งกองขนมสายไหม ถูกแรงดูดนั้นฉุดลากอย่างรุนแรง เริ่มเคลื่อนตรงมายังจั่วม่อกับพวก หมอกขาวหนาแน่นเข้มข้น
จนคล้ายจะจับต้องได้ ไม่ต่างจากปุยฝ้ายกองโตเท่าภูเขา กดทับเข้าหาพวกมันจากทุกทิศทาง
เสียงกระหึ่มก้องดังออกมาจากในส่วนลึกของกลุ่มหมอก
เหตุเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันทันทำเอาจั่วม่อตะลึงลานไป มันไม่เคยคาดคิดว่านกโง่จะลงมือจู่โจม!
เจ้านกเป็นอะไรไป?
ไฉนทำราวกับว่ามีความแค้นสังหารบิดากับเจ้าสิ่งนี้?
อย่างไรก็ตาม ยามนี้ไม่มีเวลาให้มันได้ขบคิด ในชั่วพริบตาเดียว กลุ่มหมอก
