กัน จั่วม่อพลันรู้สึกถึงอันตราย ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งร้ายกาจกำลังจะออกมาจากม่านหมอกขาว
ทันใดนั้นเอง คลื่นเสียงกรีดแหลมเล็กดังออกมาจากภายในหมอกขาวเป็นค้างคาวสีขาวฝูงหนึ่ง! ค้างคาวสีคาวฝูงนี้มีจำนวนนับร้อยๆ ตัว พวก
มันมาเร็วยิ่ง สองปีกคมกริบดุจใบมีด กรีดฝ่าอากาศดิ่งเข้าหาพวกมันอย่างดุร้าย!
“ระวัง!”
เงาดำเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านข้างจั่วม่อสาดพุ่งออกไปในบัดดล เงาดำสายนั้นเมื่ออยู่ที่กลางอากาศพลันระเบิดเป็นลำแสงเล็ก ๆ มากมาย
ลำแสงแต่ละสายล้วนแล้วแต่เป็นปราณกระบี่ขนาดเล็ก ปราณกระบี่เล็ก ๆ เหล่านี้ราวกับดอกไม้ไฟที่แตกระเบิดกลางอากาศ
กลุ่มลำแสงปราณกระบี่อันเจิดจ้าทิ่มแทงใส่ฝูงค้างคาวสีขาวอย่างหักโหม
เพียะ เพียะ เพียะ!
ไม่ว่าค้างคาวตัวใดหากถูกปราณกระบี่เล่มน้อยทิ่มแทงใส่ จะระเบิดเบาๆ กลับคืนเป็นหมอกขาวในทันที
เงาดำเล็ก ๆ นั้นสวมชุดดำถือดาบวงพระจันทร์ ลอยขวางอยู่ด้านหน้าจั่วม่อด้วยสีหน้าเย็นชา เป็นสือผิ่นผู้เหี้ยมหาญดุดัน!
สือผิ่นมีสีหน้าทระนงถือดี ราวกับจะประกาศว่าการโจมตีเมื่อครู่มันยังไม่ทันได้ออกแรงสักเท่าไร
“ไม่เลว ไม่เลว เสี่ยวสือทำได้ดี! กระบี่นี้มีท่วงท่าสภาวะของศิษย์พี่ใหญ่อยู่บ้าง” จั่วม่อย่อมไม่ตระหนี่คำชมเชย สือผิ่นแม้ใช้ดาบวงพระจันทร์แต่ฝึกปรือเคล็ดวิชากระบี่ มีเหวยเสิ้งเป็นแบบฉบับในดวงใจ
สือผิ่นสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่เห็นได้ชัดว่ายินดีต่อคำชมเชยของจั่วม่อ
เจดีย์น้อยพุ่งเข้าไปคลอเคลียส
