นี่เป็นคำจำกัดความที่แม่นางน้อยต้าเหรินมอบให้แก่ม้าฝาน ประโยคนี้ไม่ได้กล่าวเกินจริงแม้แต่น้อย ความสำเร็จอื่น ๆ ของม้าฝานนั้นเรียกได้ว่าพื้นเพธรรมดา แต่เมื่อมันเข้าควบคุมแนวป้องกันค่ายกลก็แทบจะกลายเป็นแม่ทัพไร้พ่ายผู้น่าสะพรึงกลัว
ไม่มีผู้ใดชมชอบต่อสู้กับม้าฝานยามที่มันทำศึกป้องกัน
อย่างไรก็ตาม สือตงแม้เลื่อมใสม้าฝานแต่ไม่ได้เสียกำลังใจ มันเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างเปี่ยมล้น ม้าฝานมีฝีมือที่ถนัดจัดเจน มันเองก็มีความถนัดจัดเจนของตน
“คำสั่งของเปี๋ยหานต้าเหรินช่างแปลกประหลาดโดยแท้!” เยี่ยหลิงกำลังก้มหน้าอ่านคำสั่งใหม่ที่ส่งมาจากเปี๋ยหานต้าเหริน อดออกความเห็นไม่ได้
สือตงทอดตามองไปยังที่ห่างไกล กล่าวเสียงแผ่วเบา “ข้าคิดว่าข้าพอจะคาดเดาจิตเจตนาที่แท้จริงของเปี๋ยหานต้าเหรินได้บ้างแล้ว” มันพยายามบังคับสีหน้าให้ดูสงบเยือกเย็นเหมือนเช่นปกติ แต่แววตาวิตกกังวลกลับเผยความในใจที่แท้จริงของมันออกมาอย่างชัดเจน
เปี๋ยหานต้าเหริน… …นี่บ้าบิ่นเกินไปแล้ว!
?
?” เยี่ยหลิงตื่นตะลึงอยู่บ้าง แต่ไม่ค่อยประหลาดใจเท่าใด มันทราบดีว่าหากเทียบกับสือตง สายตาในเชิงกลยุทธ์ของมันยังคงอ่อนด้อยอยู่มาก
สือตงสั่นศีรษะอย่างหนักใจ “มิใช่เพียงข้าผู้เดียว ยามนี้คนอื่น ๆ ก็สมควรเข้าใจแล้วเช่นกัน”
“ไฉนข้าฟังแล้วยิ่งรู้สึกว่าเรากำลังเล่นทายปริศนากันอยู่… …” เยี่ยหลิงท้วงด้วยสีหน้าอับจนปัญญา
“ลองดูตำแหน่งของเราให้ดี แล
