ประทานพวกมันให้หมด!
ผู้คนที่ติดตามจั่วม่อส่วนใหญ่ถือกำเนิดจากชนชั้นรากหญ้า เคยเผชิญความยากจนและความยากลำบากนานัปการ สิ่งที่พวกมันเกลียดชังที่สุดคือความสิ้นปลืองและสูญเปล่า พวกมันไหนเลยจะยอมให้เกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้ได้?
ทั้งโขยงพากันโทษว่าตำหนิฟ้าดิน ทุกผู้คนล้วนเห็นพ้องต้องกันอย่างเป็นเอกฉันท์ ไม่ว่าจะอย่างไร ก่อนที่จะบรรลุถึงวัดดอกบัวสูงศักดิ์ พวกมันต้องรับประทานภูเขาเนื้อนี้ให้หมดสิ้นให้จงได้!
ดังนั้นพวกมันจึงเริ่มคิดหาวิธีแก้ไข
เพื่อที่จะเพิ่มระดับความหิวโหยของพวกมัน แต่ละคนเริ่มผลาญพลังเทพอย่างไม่คิดชีวิต ต่อสู้ บำเพ็ญเพียรอย่างบ้าคลั่ง ฝึกฝีมือ… …
สารพัดวิธีเท่าที่จะนึกออก พวกมันล้วนงัดออกมาใช้ทั้งหมด หากคนนอกมาเห็นเหตุการณ์นี้ คงต้องทอดถอนรำพึงรำพัน ‘ภูมิปัญญาของผู้คนช่างไม่มีขีดจำกัดโดยแท้’
ยกตัวอย่างเช่นเหวยเสิ้ง เพียงไม่นานมันก็คิดค้นวิธีการที่มีประสิทธิภาพสูงวิธีหนึ่ง มันใช้กระบี่โลหิตประหารเทพดูดซับพลังเทพภายในเนื้อปลาหมึกยักษ์โดยตรง จากนั้นส่งผ่านเข้ามาในร่างของมันความเร็วในการดูดกลืนนับว่ารวดเร็วจนน่าตระหนก อย่างไรก็ตาม กระบี่โลหิตประหารเทพเพียงสนใจในโลหิต ไม่มีอารมณ์จะเหลือบแลเนื้อสัตว์แม้แต่น้อย นี่ร้อนถึงเหวยเสิ้งต้องออกไปเสาะหาสัตว์อสูรเคราะห์ร้าย นำโลหิตมาเซ่นสังเวยกระบี่ กึ่งบีบบังคับให้กระบี่ยินยอมร่วมมือด้วย
วิธีการของจงหยูกลับนุ่มนวลกว่ามาก มันเพียงอัญเชิญร่างจ
