ภายใต้คำสั่งการของจั่วม่อ กองเรือแล่นเข้าไปใกล้ปลาหมึกยักษ์อย่างรวดเร็ว
“เฮ้ เจ้าตัวโตนี้ใช่กำลังนอนหลับอยู่หรือไม่?”
?” จั่วม่อสีหน้ากระหายใคร่รู้ แต่ก็ทอแววหวาดวิตกเล็กน้อย “มันคงไม่ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันกระมัง? มันตัวโตถึงเพียงนี้หากจู่ ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา พวกเราคงไม่มีผู้ใดหนีรอด”
เซียวหรูเจี้ยนยามนี้กระวนกระวายใจอยู่บ้าง แต่ฉากหน้าไม่ได้เปิดเผยออกมาแม้แต่น้อย มันทราบว่าต้องคลายความวิตกกังวลของคนเหล่านี้เสียก่อน พวกมันจึงจะยอมลงทุนลงแรงอย่างเต็มที่ ดังนั้นสะกดกลั้น อธิบายว่า “กำยานหอมลวงวิญญาณของสำนักเรา สามารถปิดผนึกประสาทสัมผัสของสัตว์ประหลาดทุกประเภท ไม่ว่ามันจะแข็งแกร่งสักเท่าใดก็ตาม อย่าว่าแต่เพียงปลาหมึกตัวเท่านี้เอง เรามีเวลาอย่างน้อยสองชั่วยาม ภายในสองชั่วยามนี้ รับประกันว่ามันไม่มีทางฟื้นคืนสติขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”
“ร้ายกาจถึงเพียงนี้!” จั่วม่อสีหน้าตื่นตะลึง
“เป็นกำยานหอมลวงวิญญาณจริง ๆ!” ผูเยารู้จักคุ้นเคยกับคู่ต่อสู้ในอดีตของมันเป็นอย่างดี “อาจไม่ถึงสองชั่วยามเช่นที่มันว่า แต่สมควรไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วยามแน่”
เมื่อได้รับข่าวสารที่ต้องการ รอยยิ้มของจั่วม่อยิ่งอบอุ่นจริงใจกว่าเดิม“ประเสริฐ ถ้าเช่นนั้นมาเริ่มกันเลย!”
เซียวหรูเจี้ยนปิติยินดียิ่ง กล่าวเสียงดังฟังชัด “ทุกท่าน มาลงมือพร้อมกันเถอะ หลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดต้องกลับไปมือเปล่า!”
จั่วม่อถกแขนเสื้อ ชูมือขึ้นสูง พลาง
