วกมัน
“ฆ่า!”
เหลยเผิงถลึงตากลมกว้างราวเทพทวารบาลพิโรธ ยุทโธปกรณ์เทพบนร่างสาดประกายสีแดงฉาน พลังในแผนผังปิศาจทุกส่วนบนร่าง ในกล้ามเนื้อทุกมัด ในกระดูกและเส้นเอ็น ทุกหยาดหยดล้วนถูกรีดเค้นเข้ามาผนึกรวมรั้งอยู่ในกระบี่หนักผลึกทองในมือของมันจนหมดสิ้น
เป็นพลังอันรวบรัดหมดจด ปราศจากลวดลายทั้งปวง!
มีเพียงแค่พลังเท่านั้น!
บึม!
เสียงหนักทึบประดุจกลองศึกดังสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับเสียงคำรามต่าลึกของสายฟ้าในหมู่เมฆา ทุกผู้คนภายในรัศมีร้อยลี้ล้วนได้ยินถนัดชัดเจน!
กระแสอากาศอันเกรี้ยวกราดอย่างน่าตระหนกกวาดวาบออกไปทุกทิศทาง ราวกับกำแพงเหล็กกดทับใส่ ไม่ว่าค่ายกลยันต์หรืออาคมหวงห้ามภายในรัศมีห้าลี้ ล้วนถูกทำลายสิ้น ผู้ที่ตอบสนองเชื่องช้า ต้องเผชิญกับคลื่นกระแทกอันน่ากลัว รับบาดเจ็บบอบช้าในทันที ผู้ที่เฉลียวฉลาดกว่ากลับปล่อยไปตามสภาวะ หยิบยืมแรงกระแทกพาตัวลอยละลิ่วไปกับกระแสอากาศหฤโหด
ในรัศมีห้าลี้ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีก
กระบี่หนักผลึกทองแหลกละเอียดอย่างสิ้นเชิง เหลยเผิงปลิวลิ่วดุจกระสอบเก่า ๆ ใบหนึ่ง ยุทโธปกรณ์เทพทั้งชุดแตกร้าวไม่เหลือชิ้นดี โลหิตฉีดพ่นจากทั่วร่าง คนคล้ายมนุษย์โลหิตที่อาบท่วมไปด้วยเลือด
ในจุดที่ทั้งคู่ปะทะหักหาญกระบวนท่า เห็นจอมปิศาจด่านไสว้ยืนตระหง่าน ในมือถือหอก แต่คนกลับไม่ไหวติง
ทั่วทั้งสมรภูมิเงียบกริบดุจป่าช้า การปะทะอันน่าแตกตื่นสะท้านโลกนี้ บันดาลให้ผู้คนตะลึงงันกันไปหมด
