ทันใดนั้นเอง ได้ยินเสียงแตกร้าวคราหนึ่ง เศษหอกชิ้นหนึ่งกะเทาะร่วงจากหอกยาว ตกลงกระทบพื้นท่ามกลางสายตานับหมื่นคู่
นี่คล้ายเป็นสัญญาณเริ่มต้น แกรก แกรก แกรก หอกยาวทั้งเล่มแหลกสลายหล่นร่วงลงอย่างพร้อมเพรียง
จอมปิศาจด่านไสว้ผู้เกรียงไกรไม่ขยับเคลื่อนไหว ราวกับว่ามันเป็นเพียงรูปสลักหินตนหนึ่ง
ทุกผู้คนจ้องมองไปยังจอมปิศาจด่านไสว้อย่างเคลือบแคลงสงสัยหัวใจแทบกระดอนออกมาจากอก
ในเวลานี้เอง จอมปิศาจด่านไสว้พลันล้มคว่าลง ฟาดพื้นอย่างรุนแรง
“ต้าเหริน!” ทหารปิศาจนับไม่ถ้วนกรีดร้องระงม ในความเศร้าเสียใจยังแฝงไว้ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
ทว่าจอมปิศาจด่านไสว้ผู้ล้มลง ก็ไม่ตอบสนองอันใดอีกเลย
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แค่กแค่ก… …”
เหลยเผิงดิ้นรนลุกขึ้น พลางหัวร่ออย่างบ้าคลั่ง มันกระชากยุทโธปกรณ์เทพที่แตกหักเสียหายออกจากร่างอย่างไม่ปราณีปราศัย ผู้คนพากันเหม่อมองเหลยเผิงที่อาบท่วมไปด้วยโลหิต สายตาทอแววตื่นตระหนกสุดระงับ พวกมันกระทั่งสามารถมองเห็นบาดแผลกลาดเกลื่อนอยู่ทั่วร่างใหญ่โต ที่ยังคงมีเลือดหลั่งไหลออกมาไม่หยุด
แต่เหลยเผิงกลับคล้ายไม่รู้สึกรู้สา มันหยิบฉวยยุทโธปกรณ์เทพชุดใหม่ สวมใส่ลงบนร่างอย่างรวดเร็ว ไม่แยแสสนใจโลหิตที่ยังทะลักออกมาจากปากแผลทั่วร่าง
เสร็จสรรพแล้ว มันค่อยหันไปหยิบฉวยขวานใหญ่เท่าบานประตูด้ามหนึ่งออกจากแหวนมิติของมัน
ในมือถือขวานยักษ์ โลหิตเจิ่งนองอยู่ใต้ฝ่าเท้า เหลยเผิงเดินท่อม ๆไปเบื้องหน้า
