“ท่านเจ้าอาวาส นี่คือสหายสนิททั้งสามของข้า หลงกวง นางเซียนหลินอิ๋ง หร่วนโหย่วเซียน พวกมันเมื่อยินยอมช่วยเหลือ ข้าเชื่อว่าการเดินทางสู่ซากโบราณสถานครั้งนี้จะต้องไม่มีปัญหาแน่!” ผู้อาวุโสสวี่กล่าวอย่างนอบน้อม
เจ้าอาวาสกวาดตามองคนทั้งสามแวบหนึ่ง
เบื้องหน้ามัน เห็นสองบุรุษหนึ่งสตรียืนรวมกลุ่มกันด้วยท่วงท่าปลอดโปร่ง สตรีนั้นงดงามสะคราญ ดวงตาสุกใสฟันขาวสะอาด ผิวพรรณบอบบางนวลเนียน บุรุษหนึ่งกำยำล่าสัน ผิวดำเหมือนถ่านหิน แต่ดวงตากระจ่างเจิดจ้า บุรุษอีกผู้หนึ่งสวมใส่ชุดยาวสุภาพเรียบร้อยเยี่ยงบัณฑิตนักศึกษาวัยกลางคน ในมือถือพัดจีบเล่มหนึ่ง ดวงตาทอประกายปัญญา
เจ้าอาวาสในใจลอบผงกศีรษะ คนทั้งสามนี้พลังฝีมือกล้าแข็งโดยเฉพาะอย่างยิ่งบัณฑิตวัยกลางคนผู้แข็งแกร่งที่สุดในคนทั้งสาม อีกฝ่ายอาจอ่อนด้อยกว่ามันแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น นิกายซินเยี่ยของมันมียอดฝีมือน้อยนิดจนน่าเวทนา นอกเหนือจากตัวมันเองกับผู้อาวุโสสวี่แล้วคนอื่นๆ ไม่อาจหวังพึ่งพาได้ แต่เมื่อมีผู้เข้มแข็งทั้งสามมาช่วยเสริมกำลังทัพ เมื่อคิดถึงการเดินทางไปเสี่ยงโชคในซากโบราณสถานครั้งนี้ อดมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิมไม่ได้
“การเดินทางครั้งนี้ต้องรบกวนพวกท่านทั้งสามแล้ว! คราครั้งนี้หากมีผลรับที่ดี สำนักเราจะต้องสมนาคุณท่านทั้งสามอย่างจุใจแน่!” เจ้าอาวาสวัดซินเยี่ยกล่าวอย่างจริงจัง
“ท่านเจ้าอาวาสเกรงใจเกินไปแล้ว” ผู้กล่าววาจาคือหร่วนโหย่วเซียนมันมื
