พลางกล่าว “ข้าทราบดีว่าเจ้าต้องเหนื่อยยากเพียงใด ความดีความชอบของเจ้าข้าจะจดจำไว้” จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด กล่าวเสียงหนักๆ “คราครั้งนี้เป็นโอกาสอันดีสำหรับพวกเรา เป็นเครื่องตัดสินว่านิกายซินเยี่ยเราจะสามารถทะยานขึ้นหรือไม่! เรื่องผู้ช่วยทั้งสามนี้ เราต้องเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด”
ผู้อาวุโสสวี่ดวงตาทอประกายประหลาดที่มองไม่เห็นแวบหนึ่ง รีบกล่าวว่า “ท่านเจ้าอาวาสช่างปราดเปรื่องนัก!”
จั่วม่อเล่นกับเส้นใยสีเขียวในมืออย่างสนอกสนใจ เส้นใยสีเขียวนี้เบาบางถึงที่สุด เส้นใยที่ยาวถึงเจ็ดแปดลี้ เมื่อพันอยู่รอบข้อมือของมัน กลับเห็นเป็นเพียงเส้นบางๆ ดูผิวเผินคล้ายสร้อยข้อมือสีเขียวเส้นหนึ่ง
หลังจากเส้นใยสีเขียวร้องขอความเมตตา หมอกสีเทาของอากุ่ยก็ล่าถอยกลับเข้าไปใน ‘วิญญาณมิดับสูญ’
เส้นใยสีเขียวยอมตนเข้าสู่มือของจั่วม่ออย่างเชื่องเชื่อ แต่กระทั่งเล่นกับมันอยู่เป็นนานสองนาน จั่วม่อก็ยังไม่อาจบอกได้ว่าเจ้าสิ่งนี้คืออะไรเส้นใยนี้แม้เบาบางอย่างที่สุด แต่แข็งแกร่งทนทานยิ่ง ไม่ว่าจั่วม่อหรือคน
อื่น ๆ จะออกแรงดึงสักเท่าใด เส้นใยนี้ก็หาได้สะทกสะท้านไม่ สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือลำแสงรูปจันทร์เสี้ยวสีเขียวซึ่งมันสามารถปลดปล่อยออกมาได้ดั่งใจปรารถนา
ลำแสงรูปจันทร์เสี้ยวสีเขียวนี้กร้าวแกร่งสุดเปรียบปาน แทบจะมีพลังทัดเทียมกับปราณกระบี่ของศิษย์พี่ใหญ่เหวยเสิ้ง
แม้จนแล้วจนรอดจั่วม่อก็ยังไม่รู้ว่าของสิ่ง
