รู้ความได้
แต่ยามนี้เมื่อเฝ้ามองดูการต่อสู้ของตัวประหลาดเหล่านี้ ในใจมันหลงเหลือเพียงความรู้สึกเดียว … มันช่างเป็นคนบ้านนอกคอกนาที่ไม่รู้ความโดยแท้
รอจนเมื่อกระบวนท่ากระบี่ของเหวยเสิ้งปรากฏขึ้น เหลาเต๋อกวงสมองขาวว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ ภายใต้แรงกดดันสะท้านฟ้าสะเทือนดินขุมนั้น มันแทบไม่อาจหายใจหายคอ จนกระทั่งบัดนี้ยามหวนนึกถึงท่ากระบี่อันน่าอัศจรรย์นั้น ในใจมันยังอดสั่นสะท้านไม่ได้
คุนหลุน!
ความคิดแรกที่กระโดดขึ้นในใจมัน มีเพียงคุนหลุนเท่านั้นจึงสามารถเพาะสร้างเซียนกระบี่อันน่ากลัวถึงปานนี้ได้!
ทว่าสิ่งที่ทำให้มันสับสนงุนงงยิ่งกว่าเดิม กลับเป็นเสียงตวาดของจงหยู เหลาเต๋อกวงเมื่อโลดแล่นอยู่ในดินแดนเก้ามหานิกายพุทธ ย่อมคุ้นเคยกับวิถีฝึกปรือแนวทางพุทธเป็นอย่างดี กล่าวถึงเซียนวรยุทธ์ที่พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง มันล้วนสามารถบอกนามได้ทุกคน
แต่…มีเซียนวรยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรถึงเพียงนี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใด?
เมื่อบุกบั่นอยู่ในดินแดนเก้ามหานิกายพุทธมาเป็นเวลานาน สำหรับเหลาเต๋อกวงแล้ว ลำพังเสียงตวาดเบา ๆ นี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ยืนยันว่าบุรุษที่มีรูปลักษณ์เหี่ยวแห้งผู้นี้มีพลังฝีมือแนวทางพุทธที่ลึกล้าสุดจะหยั่ง!
มันแม้ครุ่นคิดจนสมองแทบแตก ยังนึกไม่ออกว่าเซียนวรยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ จู่ ๆ ปรากฏตัวออกมาจากที่ใดกันแน่?
ส่วนสตรีดุร้ายที่ทุบตีมันจนสิ้นสติในกระบวนท่าเดียว… …
ในใจมันมีเพียงควา
