?” จั่วม่อดวงตาทอประกายเย็นเยียบ
“ไม่ผิดแน่! คนเหล่านี้แม้ไม่ได้สวมใส่ยุทโธปกรณ์เทพ แต่พวกมันฝึกปรือพลังเทพหัวใจใบไม้ ต้าเหรินลองดูที่นี่” กล่าวจบคำ องครักษ์ผู้นั้นถลกแขนเสื้อของผู้ตายขึ้น บนฝ่ามือของร่างไร้ชีวิตเหล่านั้นเห็นรอยสัญลักษณ์รูปกิ่งไม้ที่มีใบไม้หนึ่งใบ
“ต้าเหริน นี่คือรอยสัญลักษณ์ของพลังเทพหัวใจใบไม้ พวกมันบรรลุถึงหนึ่งกิ่งก้านหนึ่งใบ”
“หนึ่งกิ่งก้านหนึ่งใบ?” จั่วม่อทวนคำเป็นเชิงถาม
“เมื่อพลังเทพหัวใจใบไม้บรรลุถึงระดับใหม่ รอยสัญลักษณ์ของพวกมันเติบโตขึ้น มีใบไม้อื่น ๆ เพิ่มเข้ามาอีก” องครักษ์ผู้นั้นแจกแจงอย่างนอบน้อม
“เจ้าล่วงรู้ไม่น้อย” จั่วม่อถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าเรียกว่าอะไร?”
“ผู้น้อยเฉียนเต๋อเวย” องครักษ์ผู้นั้นสีหน้าขวยเขินอยู่บ้าง “หน้าที่ของผู้น้อยคือการตรวจสอบขบวนคาราวานของพ่อค้าที่เดินทางผ่านที่นี่ระหว่างปฏิบัติหน้าที่จึงได้ยินได้ฟังมาบ้าง”
“อ้อ เช่นนั้นลองบอกมาฟังดู ยังมีข่าวสารเกี่ยวกับนิกายซินเยี่ยอีกหรือไม่?”
?” จั่วม่อคล้ายบังเกิดความสนใจต่อเฉียนเต๋อเวยผู้นี้มากกว่าเดิม
“ผู้น้อยสังเกตเห็นว่าพวกมันมักจะเที่ยวเลียบเคียงถามไปทั่วโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับเรื่องของพลังเทพและยุทโธปกรณ์เทพ พวกมันยังพยายามสอบถามถึงตำแหน่งที่ตั้งของเกาะเมฆอีกาทองคำ มิหนำซ้ากลุ่มสินค้าที่พวกมันซื้อหาก็นับว่ากว้างขวาง คล้ายเลื่อนลอยไร้หลักเกณฑ์พวกมันดูเหมือนว่าซื้อสิ่งละอันพันละน
