ข้าใจกระจ่าง
“หากมิใช่ว่ามีผู้ที่คุ้นเคยกับสถานการณ์ในสำนักคอยชี้นำ ย่อมไม่อาจสำเร็จเสร็จสิ้นอย่างหมดจดถึงเพียงนี้ เกรงว่าเจ้าสำนักอาจเริ่มสืบสวนเหล่าผู้อาวุโสตั้งแต่แรก ว่ากันว่าองครักษ์ข้างกายเจ้าสำนักกว่าครึ่งถูกฆ่าตายไปด้วย มันสามารถอดทนอดกลั้นเป็นเวลานานถึงเพียงนี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก!”
สุ้มเสียงของเซี่ยวเย็นยะเยียบ ปราศจากอารมณ์ความรู้สึก “หากจดหมายฉบับนี้มาจากเจ้าสำนักจะดีกว่านี้มาก แต่นี่เป็นจดหมายจากจงเต๋อ! จงเต๋อแกร่งกร้าวเกรียงไกร เจ้าสำนักย่อมต้องทำตัวเรียบ ๆ ร้อย ๆแต่หลังจากจงเต๋อสิ้นชีพเล่า หรือว่าเรายังต้องต่อสู้กับเจ้าสำนักด้วย?”
“สู้ก็สู้เถอะ พวกเราหาเกรงกลัวมันไม่” ซวงอวี่พึมพำ
เซี่ยวพลันแย้มยิ้ม “แล้วไฉนเราต้องทำเช่นนั้นเล่า? เวลานี้สถานการณ์ของเราไม่เลวนัก แม้ว่าดินแดนของเราไม่ใหญ่โต แต่รากฐานของเรานับว่าไม่เลวเลย ไฉนเราต้องกลับไปอดทนอดกลั้นกับพวกมันด้วย?”
“เซี่ยวกล่าวถูกต้อง!” เงามืดในดวงตากู่เหลียงเตาสลายวับ “หลังจากออกมา เรารู้จักแต่ความปลอดโปร่งสบาย หากให้หวนกลับไป ข้าไม่ยินดี!แต่เราสมควรตอบไปว่าอย่างไร? ญาติพี่น้องของพวกเรายังอยู่ในมือจงเต๋อ เราจะนำพวกมันกลับมาได้อย่างไร?”
เมื่อครั้งที่พวกมันหลบหนีออกมา ญาติพี่น้องของผู้ใต้บังคับบัญชาส่วนใหญ่ล้วนถูกจับกุม การนำตัวญาติพี่น้องของพวกมันกลับคืนมา เป็นปัญหาใหญ่ที่อาจส่งผลกระทบถึงรากฐานของกู่เหลียงเตา
เซี่ยวแย้ม
