“ศิษย์พี่ นี่ก็คืออาณาจักรทะเลเมฆ!” อีเจิ้งกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่คล้ายจะภาคภูมิใจเล็กน้อย
ผู้ที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่ฟังออกถึงแววภาคภูมิใจในน้าเสียงของอีเจิ้ง อดประหลาดใจอยู่บ้างไม่ได้ ใบหน้าขาวซีดของมันพลันปรากฏรอยยิ้มละไมนี่แสดงว่าหลายปีมานี้ศิษย์น้องมีชีวิตที่สุขสบายไม่น้อย ในฐานะที่มันเฝ้าห่วงกังวลมานานปี ยามนี้นับว่าปลาบปลื้มประโลมใจแล้ว
ระหว่างทางพวกมันพบพานผู้คนไม่น้อย ซึ่งพากันชะงักเท้าพลางค้อมกายคารวะต่ออีเจิ้ง แต่ละครั้งอีเจิ้งก็จะหยุดลงและคารวะตอบอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
ผู้เป็นศิษย์พี่สามารถเห็นได้ว่าความเคารพนอบน้อมที่คนเหล่านี้มีต่ออีเจิ้งล้วนมาจากน้าใสใจจริง ไม่ได้เสแสร้งแกล้งดัดแม้สักส่วนเสี้ยว นี่ทำให้มันยิ่งคลายใจและปลาบปลื้มยินดีกว่าเดิม หวนนึกถึงเมื่อครั้งกระโน้นภาพของเด็กน้อยซุกซนและดื้อรั้นผู้นั้นคล้ายจะยังคงแจ่มชัดอยู่เบื้องหน้ามันนี่เอง
นับตั้งแต่ท่านอาจารย์ลาโลกไป มันก็ต้องรับหน้าที่เลี้ยงดูศิษย์น้องหลังจากที่พลังฝีมือของมันถูกทำลาย ศิษย์น้องที่ร่าเริงซุกซนก็คล้ายแปรเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง เอาแต่มุ่งมั่นฝึกปรืออย่างคร่าเคร่ง การเปลี่ยนแปลงของศิษย์น้องมันย่อมปลาบปลื้มประโลมใจ แต่ในขณะเดียวกันยังสำนึกเสียใจ และได้แต่โทษว่าความไม่เอาไหนของตัวเองรอจนศิษย์น้องหายสาบสูญไปโดยไม่ทราบชะตากรรม ความรู้สึกตำหนิตัวเองยิ่งกัดกินหัวใจของมันตลอดมา
ทุกคืนวันที่ผ่านมา มันได
