เห็นชุดเกราะเกล็ดสีทองอ่อนกะพริบวาบ แล้วปกคลุมทั่วร่างในชั่วพริบตาเดียว ในมือเป็นไม้เท้าวัชระซึ่งไม่ทราบปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใด บนใบหน้าสวมใส่หน้ากากทองคำที่เปี่ยมด้วยเค้าหน้าเมตตาปราณีดุจพระโพธิสัตว์
ยุทโธปกรณ์เทพ!
ผู้เป็นศิษย์พี่ม่านตาเบิกกว้าง ที่พำนักของมันต่อให้โดดเดี่ยวอ้างว้างกว่านี้ ตัดขาดจากโลกหล้ากว่านี้ มันยังคงเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับยุทธภัณฑ์เทพมาไม่น้อย
อีเจิ้งมือซ้ายประนมที่กลางอก ไม้เท้าวัชระในมือขวาเคาะใส่พื้นข้างเท้าเบา ๆ ปากเอื้อนเอ่ยคำสวดสรรเสริญพระพุทธคุณ!
ชั้นแสงสีทองอ่อนแล่นวาบจากใต้ฝ่าเท้า ค่อย ๆ ปกคลุมรอบกายของคนทั้งสอง ในชั่วพริบตาเดียวม่านโล่แสงสีทองปรากฏขึ้น บนพื้นผิวของม่านโล่แสงทองคำเห็นอักขระพระสูตรมากมายนับไม่ถ้วนแหวกว่ายไปมาดุจลูกปลาตัวเล็ก ๆ
นี่มัน… …
ผู้เป็นศิษย์พี่ตกตะลึงพรึงเพริด พลังของศิษย์น้องแปลกประหลาดยิ่งแปลกประหลาดเสียจนมันไม่อาจระบุชื่อของพลังนี้ได้ เพียงมั่นใจว่าไม่ใช่สิ่งที่มาจากวัดมหาพุทธะของพวกมันอย่างแน่นอน
ทันใดนั้นเอง ถ้อยคำสองคำแล่นวาบขึ้นในใจมันดุจสายฟ้าฟาด
…พลังเทพ!
มันมัวแต่ตื่นตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งตระหนัก จึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าเนื่องเพราะคลื่นเมฆมหึมาอันน่าสะพรึงกลัวที่กวาดซัดเข้ามาถึงเบื้องหน้าพวกมันในยามนี้ ทำให้ผู้คนรอบข้างบนร่างก็ปรากฏยุทโธปกรณ์เทพขึ้นเช่นกันไม่เว้นแม้แต่คนเดียว!
บึม!
คลื่นเมฆสูงเสียดฟ้ากลืนกินคนทั้งสอง
