รต่อสู้ไร้ที่สิ้นสุดออกมา
“เหล่าต้า แขกเหรื่อมาถึงแล้ว” ผู้ใต้บังคับบัญชารายงานอย่างนอบน้อม อดเลียริมฝีปากด้วยอาการประหม่าเล็กน้อยไม่ได้ สายตาที่เพ่งมองเข้าไปยังเงาร่างในเงามืดเปี่ยมล้นไปด้วยความครั่นคร้ามยำเกรงระคนเทิดทูนบูชา
“ทุกสิ่งจัดเตรียมแล้วหรือไม่?”
“ล้วนจัดเตรียมไว้แล้ว” สมุนผู้นั้นรีบตอบ
“นำพวกมันไปพบข้าที่ห้องจัดเลี้ยงยามค่าคืน”
ผู้ใต้บังคับบัญชาตื่นตะลึงอยู่บ้าง เหล่าต้าแทบจะไม่เคยพบหน้าผู้ใดมาก่อน ผู้ที่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของหัวหน้ามีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย มันพลันพบว่าอาคันตุกะเหล่านี้มีความสำคัญต่อหัวหน้าของมันมากกว่าที่เคยคาดคิดเอาไว้อีก
สมุนผู้นั้นรีบก้มศีรษะรับคำ “ข้าจะเตรียมการในบัดดล”
“อา ไปเถอะ” สุ้มเสียงไร้อารมณ์ดังออกมาจากเงามืดเป็นประโยคสุดท้าย
ผู้ใต้บังคับบัญชาค้อมกายคารวะ แล้วหมุนตัวจากไป
จากนั้นบุรุษหนุ่มผมแดงผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาเรียวยาวทั้งลึกล้าและมืดมน ผลึกสีฟ้าที่กลางหว่างคิ้วสาดประกายเป็นครั้งคราว
เมื่ออำนาจอิทธิพลเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุดยั้ง โหยวฉินเลี่ยก็เริ่มซ่อนกายอยู่ในเงามืด แทบไม่เคยเผยโฉมอีก
ดังนั้นเมื่อโหยวฉินเลี่ยตกลงใจจัดเลี้ยงต้อนรับอาคันตุกะกลุ่มนี้ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของมันไฉนเลยจะไม่ประหลาดใจได้ อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เชี่ยวชาญในการปกปิดซ่อนเร้นและควบคุมตัวเอง พวกมันแม้ในใจจะกระหายใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง แต่ฉากหน้าย
