บันไดศิลาทอดลึกลงไปในความมืดราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ผนังกำแพงทุกด้านสลักไว้ด้วยลวดลายค่ายกลยันต์ทุกประเภท บางส่วนเริ่มแตกหักหลุดลอก เห็นได้ชัดถึงความเก่าแก่และกาลเวลายาวนานที่พวกมันผ่านพบมา
คนกลุ่มหนึ่งเหินบินลงไปตามขั้นบันได พวกมันเดินทางโดยไม่หยุดพักกว่าสองชั่วยาม แต่ยังคงไม่มีทีท่าว่าปลายบันไดจะสิ้นสุดลงที่ใด
“ท่านเจ้าสำนัก… …” ผู้อาวุโสที่ด้านหน้ากระซิบเสียงต่าอย่างกระวนกระวายใจ แต่ในความเงียบสงัดดุจป่าช้าเช่นนี้ กลับได้ยินถนัดชัดเจนผิดธรรมดา เป็นเหตุให้ทุกผู้คนสะดุ้งตกใจกันถ้วนหน้า ผู้อาวุโสที่ขลาดเขลาอยู่บ้างถึงกับหน้าถอดสีทันควัน เผยให้เห็นแววหวาดหวั่นพรั่นพรึงที่ยากจะปกปิดซ่อนเร้น
“เป็นไร?” เจ้าสำนักผู้นั้นไม่หยุดชะงักรั้งรอ มุมปากจุดเป็นรอยยิ้มเหยียดหยามดูแคลนซึ่งแทบไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น “เจ้ากลัวแล้ว?”
เหล่าผู้อาวุโสหุบปากเงียบ ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก
“เฮอะ แม้ว่าพวกเจ้าจะหวาดกลัว แต่ก็ไม่มีหนทางอื่นใดอีกแล้ว หรือเจ้าไม่รู้ว่าคนภายนอกกล่าวถึงพวกเราว่าอย่างไร? พวกมันบอกว่าซีเซวียนเราคือวัดเสวียนคงแห่งที่สอง! พวกมันกล่าวขวัญถึงสามอัจฉริยะซีเซวียนจุ๊จุ๊ สามอัจฉริยะซีเซวียนแต่กลับไม่มีผู้ใดอยู่ในซีเซวียนแม้แต่คนเดียว! คนภายนอกบอกว่าข้าผู้เป็นเจ้าสำนักใช้การไม่ได้ นั่นก็ถูกต้องแล้ว แต่เรื่องราวเป็นอย่างไรพวกเจ้าย่อมทราบกระจ่างดีกว่าใคร เป็นผู้ใดบีบคั้นกู่เหลียงเตาจนสิ้นหนทาง? ข้าบอกแล้
