วไม่ว่าต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าใด ก็ต้องรั้งตัวซวงอวี่เอาไว้ให้ได้ ฮึ่ม แล้วเป็นอย่างไร? พวกเจ้ามีผู้ใดยินยอมคายชิ้นเนื้อออกจากปากตนบ้าง?”
ถ้อยคำแหลมคมเย็นชาของเจ้าสำนักซีเซวียนสะท้อนก้องอยู่ในเส้นทางใต้ดิน เหล่าผู้อาวุโสใบหน้าบัดเดี๋ยวซีดขาว บัดเดี๋ยวเขียวคล้า ทว่าไม่มีผู้ใดเอ่ยปากโต้แย้งแม้สักครึ่งคำ
“กองทัพล้วนอยู่ในมือพวกเจ้า เหล่าแม่ทัพนายกองไม่มีผู้ใดไม่ใช่บุตรหลานของพวกเจ้า ฮ่า นั่นไม่นับเป็นอย่างไรได้ ข้าเข้าใจว่าต้องให้ญาติสนิทมิตรสหายของพวกเจ้าได้รับประโยชน์ แต่กรุณาเถอะ เลือกคนที่พอจะมีความสามารถบ้างได้หรือไม่ จุ๊จุ๊ ภายในหนึ่งเดือน สามกองพันพ่ายแพ้ติดต่อกันรวดเดียว ไม่น่าแปลกใจที่คนเหล่านั้นพากันบอกว่าซีเซวียนเราเป็นวัดเสวียนคงแห่งที่สอง!”
“เราไม่ได้รับข้อมูลข่าวสารล่วงหน้า… …” ผู้อาวุโสผู้หนึ่งในที่สุดอดโต้แย้งไม่ได้
“อ้อ ที่แท้ผู้คนก่อนจะบุกเข้าฆ่าฟันเจ้า กลับต้องแจ้งเตือนเจ้าก่อนกระนั้นหรือ?” เจ้าสำนักซีเซวียนแย้มยิ้นเย็นเยียบ “เช่นนั้นดูสิว่าขุมกำลังใดที่บุกโจมตีทัพซีเซวียนอันเกรียงไกรเราจนแตกพ่ายไม่เป็นท่า ฮ่า เพียงแค่ขุมกำลังเล็ก ๆ ที่ไม่เคยมีชื่อเสียงอันใด! เฮอะ ยามที่เป็นการขัดแย้งภายใน พวกเจ้าล้วนแล้วแต่เป็นยอดฝีมือไร้ผู้ต้าน จุ๊จุ๊ ยามที่ต่อสู้กับคนนอก หากพวกเจ้ามีฝีมือสักครึ่งหนึ่งของที่ใช้เข่นฆ่าทำลายศิษย์ร่วมสำนักสำนักเราสมควรจะปราบพิชิตสวรรค์สี่ดินแดนไปเสียนา
