องดูจงสูอย่างพรั่นพรึง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ชั่วอึดใจให้หลัง บุรุษร่างใหญ่กล่าวอย่างฉับพลัน “ข้ารับปาก”
เจ้าสำนักซีเซวียนงงงันไปชั่ววูบ แล้วรีบกล่าวอย่างปิติยินดี “ขอบคุณจงสู ขอบคุณจงสู!”
“สุสานของอวิ๋นจีจะต้องสร้างแล้วเสร็จภายในสองปี”
ทันใดนั้นชายร่างใหญ่มองดูเจ้าสำนักซีเซวียนคล้ายยิ้มไม่เชิงยิ้มใบหน้าที่มีรอยแผลกากบาททอแววประหลาด ทั้งน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก “บิดาเจ้าต่อให้เจ้าความคิดกว่านี้ มันก็คงไม่อาจนึกฝัน ว่าข้าจะมีชีวิตหลงเหลืออีกเพียงแค่สามปีเท่านั้น”
เจ้าสำนักซีเซวียนถึงกับตกตะลึงพรึงเพริด
จั่วม่อยุ่งวุ่นวายยิ่ง มันยิ่งบังเกิดความรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าสมควรมีผู้ดูแลกิจการที่มากความสามารถสักคนหนึ่ง ทุกวันนี้พ่อบ้านใหญ่แห่งม่ออวิ๋นไห่คือเหอหมิง เป็นคนพื้นเพของอาณาจักรทะเลเมฆเดิมซึ่งเปาอี้เสนอเข้ามา ควรทราบว่าเปาอี้เดิมทีเป็นเพียงพ่อค้าตลาดมืดตัวเล็กๆ จากอาณาจักรขุนเขาน้อยเท่านั้น การขยายตัวอย่างยิ่งใหญ่ของม่ออวิ๋นไห่มีแต่จะทำให้มันบังเกิดแรงกดดันเป็นทบเท่าทวีคูณ จนผมเผ้ายามนี้แทบหงอกขาวทั่วศีรษะ มันบังเอิญพบว่าเหอหมิงมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ จึงส่งเสริมเด็กน้อยผู้นี้ขึ้นมาแทน ต่อมาเหอหมิงจึงกลายเป็นพ่อบ้านใหญ่ที่รับหน้าที่บริการจัดการเรื่องราวส่วนใหญ่ในม่ออวิ๋นไห่ไป
เปาอี้กลับไปเฝ้าคลังสินค้าของมันตามเดิม วันคืนของมันสุขสบายขึ้นมาก
อาณาจักรทะเลเมฆเป็นระเบียบเรียบร้อยภายใต้
