จั่วม่อเหลือบมองคนเหล่านั้นรอบหนึ่ง จากนั้นไม่แยแสสนใจพวกมันอีก มันตระเตรียมกลับไปยังอาณาจักรทะเลเมฆ อ้อ ไม่ถูกต้อง ยามนี้เรียกว่าม่ออวิ๋นไห่ต่างหาก มันต้องการสถานที่ปลอดภัยเพื่อให้อากุ่ยใช้‘โอสถวิญญาณห้าธาตุ’ และ ‘ไข่มุกข้ามภพ’ แน่นอนว่าแดนปิศาจไม่ใช่สถานที่ที่ดี มันยังต้องการเวลาเพื่อแยกแยะสะสางความทรงจำเดิมของตนอย่างถี่ถ้วน ทั้งยังหวังว่ามันจะกลับไปยังม่ออวิ๋นไห่ทันเวลาเปิดศึก ดูว่ามีที่ใดที่มันพอจะช่วยเหลือได้บ้าง
แต่ก่อนจะออกเดินทางกลับบ้าน มันยังมีปัญหาเรื่องหนึ่งที่ต้องสะสาง
มันหมุนตัว ตรงเข้าหาตาเฒ่าลึกลับที่มุมตำหนักด้านหนึ่ง ชายชราคล้ายไม่แปลกใจต่อการมาของมัน
“ท่านที่แท้เป็นใครกันแน่? ไฉนในความทรงจำของข้ากลับหาท่านไม่พบ” จั่วม่อถามอย่างไม่อ้อมค้อม
ชายชราลึกลับยิ้มกว้าง แต่ดวงตาเย็นชา “นั่นย่อมแน่นอน ความทรงจำของนายน้อยตระกูลจั่วไฉนเลยจะจดจำตัวประกอบเล็ก ๆ เยี่ยงข้าได้?”
จั่วม่อขมวดคิ้ว น้าเสียงของชายชราแสดงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดแจ้ง
“เช่นนั้นระหว่างเรามีความเป็นปฏิปักษ์รึ?”
“นั่นกลับไม่ใช่ เพียงแต่ท่านย่าของเจ้าขับไล่ข้าออกมา” เฒ่าประหลาดกล่าวเสียงเย็นเยียบ
จั่วม่อตกตะลึงพรึงเพริด “ขับไล่?”
ชายชราหรี่ตาลง กล่าวอย่างเฉื่อยชา “ในตระกูลจั่ว การฝึกปรือพลังเทพถูกจำกัดอย่างเข้มงวด เพียงแต่ครั้งนั้นข้ารับหน้าที่เฝ้าอารักขายุทธภัณฑ์เทพ สุดท้ายยังค้นพบเบาะแสหลายส่วนจากยุทธภัณฑ์เ
