ทพชุดนั้น ทว่าความลับไม่มีในโลก ย่าของเจ้าพบว่าข้าฝึกปรือพลังเทพ ที่เหนือความคาดหมายก็คือพลังเทพของนางเฒ่านั้นถึงกับกล้าแข็งกว่าข้ามาก ข้าไม่มีทางต่อต้านขัดขืนแม้แต่น้อย ยังดีที่นางเฒ่าเห็นแก่ความภักดีเก่าก่อนจึงเพียงขับไล่ข้าไปยังอาณาจักรรกร้าง”
จั่วม่อรู้สึกภายในใจสับสนยุ่งเหยิง ในวาจารวบรัดของชายชรากลับซุกซ่อนรายละเอียดมากมายเกินเชื่อ
“ชั่วชีวิตของตาเฒ่าผู้นี้อาจเรียกได้ว่าอยู่ในมือสตรีชรานางนั้นมาโดยตลอด นางเฒ่าอาจล่วงรู้ว่าตนเองมีชีวิตเหลืออยู่อีกไม่นาน ดังนั้นจึงพาตัวนางมา ฟูมฟักให้นางกลายเป็นคนของเจ้า ด้วยวิธีการนี้ เราผู้เฒ่าก็ไม่อาจยืนเฉยนิ่งดูดายสิ่งที่เกิดขึ้นในภายหลังได้ นางเฒ่าช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายโดยแท้!” ชายชราลึกลับกล่าวเสียงเย็นชา
“ท่าน…ที่ท่านเอ่ยถึงคืออากุ่ย…ท่านเป็นอะไรกับนาง… ….” จั่วม่อดวงตาเบิกกว้าง คำถามอื่น ๆ ถูกโยนทิ้งไปหมดสิ้น
“อากุ่ย… …” ชายชรางงงันวูบ ม่านตาหดแคบลงในบัดดล ทอประกายเย็นเยียบ “หรือว่านางเป็น ‘วิญญาณ’ ของเจ้า
เศษเสี้ยวความทรงจำบางส่วนวาบผ่านในใจจั่วม่อ มันผงกศีรษะรับ“อา”
“นางเฒ่าช่างดีดลูกคิดรางแก้วได้ประเสริฐนัก! กระทั่งตัวตายไปแล้วนางยังไม่ปล่อยให้ผู้อื่นได้อยู่เป็นสุข!” ชายชราหันไปมองอากุ่ยอย่างเวทนาระคนสำนึกเสียใจ สุ้มเสียงของมันไม่เป็นมิตรอย่างรุนแรง “ไม่น่าแปลกใจที่นางจงรักภักดีต่อเจ้าถึงเพียงนี้ ทั้งยังเปลี่ยนตัวเองจนมีสภาพครึ่งผีครึ่
