ลาดใจยิ่ง เหลียงเวยยามที่อยู่ในตำหนักศาสตร์อสูรนั้นเด่นล้าเกินใคร เมื่อแรกเข้าสู่กองทัพยังรับหน้าที่สำคัญ มิหนำซ้าเรื่องราวความสำเร็จของมันในศึกสุดท้ายเลื่องระบือไปทั่ว ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นดาวจรัสแสงดวงใหม่แห่งเผ่าอสูร
ไฉนคนเช่นนี้ถูกปลดออกจากหน้าที่ ทั้งยังสั่งให้ทบทวนตัวเอง?
แต่อาเซียวไม่ได้ซักไซ้มากความ เพียงแย้มยิ้มพลางกล่าว “ฮ่าฮ่าเช่นนั้นก็ผ่อนคลายเถอะ ไป ข้าจะพาไปยังที่แห่งหนึ่ง”
เหลียงเวยไม่มีเรื่องราวให้กระทำ ย่อมตอบตกลงอย่างไม่เกี่ยงงอน
อย่างรวดเร็ว ทั้งสองบรรลุถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีป้ายขวางเขียนไว้ว่า ‘ผูผูบ้านแม่ทัพบัญชาการศึก’
“นี่เป็นสถานที่อันใด? สโมสรแม่ทัพบัญชาการศึกกระมัง?” เหลียงเวยกวาดตามองรอบด้านอย่างสนใจใคร่รู้
“เข้าไปดูก็รู้เอง” อาเซียวทำท่าอมพะนำ
ระหว่างทางพวกมันพบพานผู้คนไม่น้อย ทว่ากระทั่งแม่ทัพบัญชาการศึกระดับเงินยังไม่มีแม้แต่คนเดียว เหลียงเวยรู้สึกผิดหวังกับสถานที่นี้อยู่บ้าง ดูท่าว่าสมควรเป็นสถานที่ชุมนุมแม่ทัพบัญชาการศึกระดับต่าอีกที่หนึ่งกระมัง
“ต้องการเป็นยอดแม่ทัพบัญชาการศึกหรือไม่?
?
?”
