นเอ๋อร์พลันปรากฏกายขึ้นใกล้ ๆกับฟงซิ่นจื่อราวกับเงาภูตพราย
?
? จั่วม่อลอบยิ้มหยันอย่างลี้ลับ มันเก็บถ้วยวิเศษของเสี่ยวม่อที่สูญเสียประกายไปแล้ว จากนั้นกระชากบางสิ่งที่เป็นสีดำออกมาแทน พอมองชัด ๆ กลับเป็นทหารยันต์ทองคำดำซึ่งกำลังนิทรารมณ์อย่างแสนจะสุขใจ
“เจ้าตัวตะกละ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
จั่วม่อระดมเตะถีบซ้าแล้วซ้าเล่า เสียงเท้าหวดฟาดใส่เหล็กกล้าอย่างหนักหน่วง ทำเอาผู้คนถึงกับเย็นวูบไปถึงขั้วหัวใจ ทหารยันต์ทองคำดำเผยอตามองอย่างสับสนงุนงง เอ่ยถามราวกับกำลังละเมอว่า “พี่ใหญ่ ถึงเวลารับประทานแล้วหรือ?”
“เวลารับประทาน?”
?” ทหารยันต์ทองคำดำดวงตากลายเป็นแดงฉาน สีหน้าถมึงทึงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน มันหันขวับในบัดดล ขู่คำรามดังสนั่นหวั่นไหวเข้าไปในโสตประสาทของผู้คน ดุจดั่งพบพานศัตรูสังหารบิดามารดาก็มิปาน “มันรึ! ช่างขวัญกล้าบังอาจนัก! กล้ามา! ขัดขวาง! การรับประทานของข้า!”
ความคิดฆ่าฟันของทหารยันต์ทองคำดำพลุ่งพล่านทะยานฟ้า มันทรุดตัวลงวูบ มือเท้าทั้งสี่จิกแน่นบนพื้น งอร่างลงราวกับเสือดำเตรียมกระโจน จากนั้นโผนทะยานออกไปอย่างสุดแรงกำลัง!
เสี่ยวม่อเกอเผยรอยยิ้มสมดังความตั้งใจ เป๊าะ มันหักนิ้วด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม พลางตะโกนเรียกอากุ่ยอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “อากุ่ย พวกเราลงมือทุบตีมัน!”
ร่างอากุ่ยหายวับไปทันที
แทบจะพร้อมเพรียงกัน จั่วม่อพุ่งดิ่งเข้าหาผู้อาวุโสเยี่ยที่แตกตื
