ามีดทิ่มแทงมันซ้าแล้วซ้าเล่า ปล่อยให้โลหิตไหลหลั่งจากหัวใจ
ฟงซิ่นจื่อกัดริมฝีปากตัวเองจนแตก โลหิตแดงฉานหยาดหยดลงมาจากมุมปาก แต่มันหาได้รึ้กตัวไม่
ใบหน้าซีดขาวที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นผ่านเข้ามาในสายตามันทิ่มแทงนัยน์ตามันจนถึงขั้นที่ไม่อาจฝืนทนมอง เงาร่างอรชรที่จนปัญญาและตื่นกลัวนั้นคือคนที่มันสาบานว่าจะปกป้องคุ้มครอง!
ใบหน้าอบอุ่นหล่อเหลาของฟงซิ่นจื่อกลายเป็นบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราดมันก้มหน้า ซ่อนดวงตาที่เจ็บไปด้วยความเจ็บปวดะคนตำหนิตัวเองอย่างลึกล้า
มันช่างใช้การไม่ได้… …
ไอ้คนใช้การไม่ได้!
มันเต็มไปด้วยความพิโรธเดือดดาล เดือดดาลในความใช้การไม่ได้ของตน รัศมีแห่งอัจฉริยะบุรุษถูกฉีกทึ้งไม่มีชิ้นดี เส้นเลือดปูดโปนเต้นริกบนใบหน้า ร่างกายสั่นสะท้านเหนือการควบคุมด้วยโทสะอัดอก
มันไม่เคยเคียดแค้นตัวเองมากเท่านี้มาก่อน ไม่เคยเลย!
ทันใดนั้นคล้ายมีบางสิ่งปะทุขึ้นในร่าง บึม ความรู้สึกร้อนลวกแผดเผาอันรุนแรงแล่นพล่านไปทั่ว โลหิตในกายคล้ายเดือดพล่านขึ้นมา มันรู้สึกราวกับว่าทั้งร่างกำลังลุกไหม้!
ก่อนที่มันจะสูญเสียสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง ยังขู่คำรามดังกึกก้องออกมาตามสัญชาตญาณ “ข้าไม่ยินยอม… …”
ดอกผักตบชวาสีขาวละมุนที่โอบล้อมอยู่รอบกายมัน พลันถูกเปลวไฟสีขาวที่ปะทุขึ้นกลืนกินลงไปหมดสิ้น
