ก็ต้องหมอบราบคาบแก้วแทบเท้าเกอ!”
เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวและกร้าวกระด้างของจั่วม่อดังสะท้อนสะท้านไปทั่ววังจักรพรรดิต้องห้าม เหล่าผู้คนที่ชมดูอยู่ด้านข้างพากันหุบปากลงตามสัญชาตญาณ พวกมันย่อมต้องเคยยินยลชื่อเสียงอันเลื่องลือของเซี่ยวม่อเกอมาก่อน แต่ไม่ว่าผู้ใดก็นึกไม่ถึง ว่าวีรบุรุษผู้อาจหาญในคำเล่าลือ แท้ที่จริงไม่ต่างจากอันธพาลร้านถิ่นผู้หนึ่ง
ทุกผู้คนในที่นี้ หากไม่จำเป็นจริง ๆ ไม่มีผู้ใดกล้าตอแยสภาผู้อาวุโสแห่งเผ่าอสูร อย่าว่าแต่ต่อสู้กับพวกมันซึ่ง ๆ หน้า
เพราะนั่นคือสภาผู้อาวุโสแห่งเผ่าอสูร!
พวกมันถือครองอำนาจสิทธิ์ขาดแห่งภพอสูร ปกครองอสูรน้อยใหญ่ทั้งมวล พวกมันมีกองทัพมากมายภายใต้อาณัติ ตระกูลสูงศักดิ์นับไม่ถ้วนเป็นมือเป็นเท้าให้แก่พวกมัน ทั้งกำลังคนและทรัพยากรทุกสรรพสิ่งในภพอสูรล้วนอยู่ในกำมือของพวกมัน
เป็นยักษ์ใหญ่มหาอำนาจที่น่าประหวั่นพรั่นพรึงที่สุด!
แต่ว่า… …แต่ว่า… …
มองดูใบหน้าของผู้อาวุโสอสูรผู้มีศักดิ์ฐานะสูงส่งเลอะเทอะเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นละอองและเถ้าถ่านจากไข่มุกเทพหยินประลัยกัลป์ ตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลจนดูไม่ได้ ถูกทุบตีจนแทบไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้ ผู้คนรู้สึก
ราวกับเห็นภาพหลอน พวกมันไม่อาจขบคิดเข้าใจได้ คนผู้หนึ่งจะต้องบ้าระห่าถึงเพียงไหนจึงจะกระทำพฤติการณ์อาจหาญทะยานฟ้าเช่นนี้ได้!
ในหมู่พวกมันไม่มีใครกล้ากระทำเรื่องบ้าคลั่งเช่นนี้ พวกมันกระทั่งรู้สึกว่าเซี่ยวม่อเกอเป
