ๆ แล้ว เกอลงทุนลงแรงถึงเพียงนี้คนเหล่านี้มิใช่ว่าสมควรสำแดงสีหน้าหิวกระหายออกมาหรือ? ไฉนพวกมันล้วนไม่มีปฏิกิริยาใด?
ยังคงเงียบสงัดเสมือนตาย
ทันใดนั้นเอง คนผู้หนึ่งกล่าวราวกับกระซิบ เคราะห์ดีที่รอบข้างเงียบสงัด จึงได้ยินชัดเจน “เรียกราคาของเจ้ามา”
“ราคากี่ม๋อเป้ย? บอกราคามา! ข้าซื้อ!” บุรุษสูงใหญ่ผู้หนึ่งลุกขึ้นประกาศ
“เจ้าซื้อ?? ยุทธภัณฑ์เทพเช่นนี้ไหนเลยจะอาศัยเพียงม๋อเป้ยซื้อหาได้ในฝูงชนมีคนกล่าวแดกดัน
บุรุษกลางคนอีกผู้หนึ่งลุกขึ้นป่าวร้อง “ข้าขอแลกด้วยอาณาจักรแห่งหนึ่ง เจ้าสามารถเลือกอาณาจักรใต้ร่มธงของข้าอาณาจักรใดก็ได้”
“อาณาจักรมีอันใดดี ทรัพยากรต่างหากจึงมีค่ามากที่สุด” อีกคนหนึ่งโต้แย้งอย่างเย็นชา “ข้าจะยกสายแร่สิบสายให้แก่เจ้า ล้วนแล้วแต่เป็นเหมืองใหญ่ สามารถผลิตสินแร่ระดับหกขึ้นไป”
“ปรมาจารย์ไหนเลยต้องสิ้นเปลืองเวลาไปทำการขุดแร่?”
ราคานี้กระทั่งจั่วม่อเองยังตกตะลึงพรึงเพริด นับเป็นราคาที่สูงที่สุดโดยไม่มีผู้กังขา วัตถุดิบระดับเก้าแต่ละชิ้นล้วนมีราคามหาศาล มิหนำซ้ายังเสนอวัตถุดิบระดับเก้าเป็นจำนวนตัวเลขถึงสองหลัก จั่วม่อเพิ่งจะเคยได้ยินได้ฟังเป็นครั้งแรก กระทั่งศาลาสมบัติหายากแม้จะสั่งสมความมั่งคั่งมานานนับพันปี ยังมีวัตถุดิบระดับเก้าเพียงสามชิ้นเท่านั้น อย่าแต่วัตถุดิบระดับสิบซึ่งพวกมันไม่มีแม้แต่ชิ้นเดียว
สำหรับวัตถุดิบระดับสิบ จั่วม่อกระทั่งเคยเห็นยังไม่เคยเห็นมาก่อยระด
