จั่วม่อเปิดกล่องออกดู แล้วต้องแปลกใจเล็กน้อย “ไฉนมีหญ้าไหมย้อนเงาคืนวิญญาณห้าต้น?”
อี้อันกล่าวอย่างนอบน้อม ท่าทีระมัดระวัง “อีกสองต้นเป็นของกำนัลศาลาสมบัติหายากเราหวังว่าจะได้รับการคุ้มครองจากต้าเหริน”
“การคุ้มครอง?” จั่วม่อเข้าใจทันที หลังจากขบคิดชั่วครู่ค่อยกล่าวว่า“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ไคว่อานสังหารผู้อาวุโสเผ่าอสูรเพื่อช่วยข้า ข้าจะไม่นิ่งดูดายกับผลที่จะตามมา”
อี้อันฝืนยิ้ม “เมื่อต้าเหรินยังอยู่ที่นี่ย่อมไม่มีปัญหาอันใด แต่ทันทีที่ต้าเหรินจากไป ศาลาสมบัติหายากจะต้องเผชิญกับภัยพิบัติในบัดดล”
จั่วม่อนิ่งครุ่นคิด พบว่าการวิเคราะห์เรื่องราวของอี้อันนั้นเห็นท่าจะไม่ผิดไป สภาผู้อาวุโสแห่งภพอสูรครองอำนาจล้นฟ้า หากพวกมันลอบดำเนินแผนการจากเงามืด ลำพังศาลาสมบัติหายากย่อมไม่อาจต่อต้านแข็งขืน มิหนำซ้าตัวมันเองจะไม่อยู่ที่เมืองปู้โจวนานเกินไป
“เช่นนั้นเจ้าคิดเห็นประการใดลองบอกมาฟังดู” จั่วม่อถามอย่างไม่อ้อมค้อม
อี้อันสุ้มเสียงนอบน้อม ทว่าเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น “ต้าเหรินมีเรื่องราวมากมายรัดตัว ย่อมไม่สมควรมาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ศาลาสมบัติหายากเราแม้มิได้เป็นหนึ่งในกิจการค้าที่ใหญ่โตที่สุดในแดนปศาจ แตมรากฐานหนกแนนมนคง เชื่อว่าสามารถเป็นมือเป็นเท้าให้แก่ต้าเหรินในการรวบรวมและจัดจำหน่ายวัตถุดิบ ขนส่งทรัพยากรและซื้อขายสินค้าต่าง ๆ”
คราวนี้จั่วม่อแปลกใจอย่างแท้จริง มันคิดไม่ถึงว
