ลั่งน้าตา “ต้าเหริน… …ต้าเหริน… …ท่านมาแล้ว… …”
“จัดเตรียมการประมูลแล้วหรือไม่?” จัวม่อนึกถึงเรืองทีมันสังไว้ก่อนที่จะปลีกตัวไป
อี้อันผงกศีรษะระรัว รียรายงานสถานการณ์ปัจจุบันโดยละเอียด มันยังบอกเล่าเรื่องที่มันวิตกกังวลจนหมดสิ้น
จั่วม่อแย้มยิ้มพลางชมเชย “เจ้าทำได้ดีมาก ข้าว่าคราวนี้เราต้องขายได้ราคาดีไม่น้อย”
อี้อันฝืนยิ้มเจื่อนขม ในเวลาเช่นนี้ต้าเหรินยังจะยิ้มออกอีก… ..
จั่วม่อขบคิดชั่วครู่ จากนั้นกล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราสมควรรออีกสักระยะ”
“รอ… …รออีก… …สักระยะ?” อี้อันสีหน้ายิ่งขมปร่ากว่าเดิม
จั่วม่อแย้มยิ้มจาง ๆ แต่ไม่กล่าวมากความอีก หันไปนำวัตถุดิบกองโตออกจากแหวนมิติ แล้วเริ่มหลอมสร้างต่อหน้าต่อตาอี้อัน
อี้อันได้แต่หุบปากลงอย่างรู้ความ
เปลวไฟโลดเต้นอยู่ในมือของจั่วม่อดุจมีชีวิต วัตถุดิบมากมายถูกใส่ลงในเปลวไฟอย่างต่อเนื่อง แต่ละชิ้นหลอมละลายกลายเป็นโลหะหลอมเหลวต่างสีสัน ไหลเวียนอยู่กลางอากาศอย่างลี้ลับพิสดาร
จั่วม่อสายตาสงบราบเรียบ เงาพร่ามัวที่กระจัดกระจายไหลผ่านในใจมันไม่ขาดสาย ค่อย ๆ กลายเป็นชัดเจนขึ้นทุกขณะ
นอกเหนือจากอากุ่ย สิ่งที่มันจดจำได้ชัดเจนที่สุดคือชุดอาคมหวงห้ามเหล่านั้น อาคมหวงห้ามหลากชนิดหลายรูปแบบซึ่งมันศึกษาร่าเรียนจากมรดกตกทอดที่บิดาทิ้งไว้ให้
กาลเวลาคล้ายไหลย้อนกลับไปสู่วันคืนเหล่านั้นเมื่อหลายปีก่อน
เห็นเมืองรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเท่าฝ่ามือก่อตัวเป็นรู
