ดใดไป
เมื่อเมืองน้อยมีขนาดใหญ่กว่าหนึ่งลี้ และยังคงขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง ฝูงชนที่พลุ่งพล่านปั่นป่วนเริ่มจะเงียบเสียงลงอย่างน่าประหลาด
ห้าลี้… …เจ็ดลี้… …สิบลี้… …
สุดท้ายแล้ว เมืองสีเขียวซึ่งมีพื้นที่กว่าห้าสิบลี้ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฝูงชน ผู้คนเงียบกริบเสมือนตาย พวกมันเคยพบเห็นอาวุธเวทไม่น้อยพวกมันยังเคยเห็นอาคมหวงห้ามมากมาย เมืองแห่งหนึ่งหากมีพื้นที่เพียงห้าสิบลี้ นับเป็นเมืองที่เล็กที่สุด แต่เมื่อเมืองน้อยห้าสิบลี้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกมันด้วยลำดับขั้นตอนอันน่าตื่นตาตื่นใจและเหลือเชื่อ ผู้คนล้วนอัศจรรย์ใจจนแทบลืมหายใจ
เมืองสีเขียวแห่งนั้นปกคลุมด้วยม่านหมอกสีรุ้งที่ส่องประกายระยิบระยับ
มันค่อย ๆ ลอยลงมาอย่างแช่มช้า ทอดตัวลงบนพื้นเหนือเนินสุสานภูต
พลังหยินปริมาณมหาศาลอย่างน่าตระหนกถูกเมืองประหลาดนั้นสูบกลืนจากใต้พื้นพิภพอย่างไม่ขาดสาย ในแม่น้าทะเลสาบภายในเมืองเริ่มปรากฏสายน้าถั่งท้น น้าเป็นน้าที่ก่อตัวขึ้นจากพลังหยิน ไหลบ่าถาโถมเข้าเติมเต็มแม่น้าทะเลสาบทุกแห่งถายในเมือง
ที่ตำหนักกลางภายในเมือง จั่วม่อผลักประตูเปิดออกช้า ๆ
มองดูภาพที่คล้ายเคยคุ้นคล้ายไม่คุ้นเคยที่อยู่เบื้องหน้า ฉากเหตุการณ์มากมายไหลผ่านในใจมัน อารมณ์ของมันกลายเป็นพลุ่งพล่านใจอย่างยากจะบ่งบอกบรรยาย มันยื่นมือออกไปลูบศีรษะอากุ่ยโยไม่รู้ตัว
ความรู้สึกแข็งกระด้างใต้ฝ่ามือของมันทำให้จั่วม่อชะงักกึก หันไปมองอ
