ภาระหน้าที่ของมันเสร็จสิ้นแล้ว… …
เทพปิศาจหนุ่มคล้ายปลดเปลื้องภาระอันใหญ่หลวง ร่างปลอดโปร่งผ่อนคลายลง ปล่อยให้ล่องลอยไปตามคลื่นกระแทกอันบ้าคลั่งราวกับใบไม้ปลิวตามลม ไม่แยแสสนใจโลหิตที่ไหลซึมออกมาจากลวดลายบนใบหน้าของตนแม้แต่น้อย
แต่แล้วทันใดนั้นเอง ร่างที่เพิ่งจะผ่อนคลายของมันพลันแข็งทื่อ
ชั่วอึดใจนั้น เทพปิศาจหนุ่มพยายามฝืนบังคับร่าง เอี้ยวกายหันกลับไปมองทางเนินสุสานภูต
ดวงตาของมันเบิกกว้าง ใบหน้าถอดสีโดยสิ้นเชิง!
… …
… …
เนินสุสานภูตอันมืดมิดซึ่งปกคลุมด้วยหิมะสีเทาโปรยปราย ทันใดนั้นสว่างเจิดจ้าราวกับตะเกียงหมื่นดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แผนผังปิศาจและค่ายกลยันต์ทยอยเปล่งแสงสว่างไสวด้วยระดับความเร็วอันน่าตระหนกราวกับคลื่นน้ากวาดวาบในรวดเดียว
เพียงชั่วพริบตาเดียว เนินสุสานภูตสว่างจ้าราวกับกลางวัน แผนผังปิศาจค่ายกลยันต์อันละเอียดซับซ้อนส่องประกายไล่ไปเรื่อย ๆ พื้นที่ภายในรัศมีห้าสิบลี้ดูคล้ายปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมมหายักษ์ ที่ทั้งละเอียดอ่อนและสว่างไสว ค่ายกลยันต์อันเจิดจ้าไร้ที่สิ้นสุด สาดส่องแม่น้าภูเขา เผยให้เห็นโครงร่างแสงเงาอันลี้ลับพิสดาร
เกล็ดหิมะสีเทาซึ่งล่องลอยอยู่กลางอากาศกลับขัดแย้งกับภาพอันตระการตาที่เบื้องล่าง ทว่าหามีผู้ใดมองข้ามพวกมันไม่
ทว่าในชั่วพริบตานี้ ไม่มีผู้ใดมีเวลาดื่มด่ากับภาพความงามบนเนินสุสานภูต สายตาของทุกผู้คนไม่อาจละออกจากเงาร่างดุจเทพเทวาที่กลางเวหา แต่ละคนกล
