้นมาบนฉลามเวหาอันแออัดจุดหมายปลายทางที่พวกมันมุ่งหน้าไปมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น เมืองปู้โจวเช่นนั้นเป้าหมายของพวกมันก็เป็นที่เห็นได้ชัดเจน ศิษย์น้องจั่วม่อ
เหวยเสิ้งสะกดข่มจิตสังหารที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน ตั้งใจว่าก่อนอื่นต้องสืบสวนให้แน่ชัดเสียก่อน
หากเพียงเพื่อศาสตรามารปฐพีไม่กี่เล่ม คุนหลุนย่อมไม่ต้องเคลื่อนไหวเอิกเกริกถึงเพียงนี้ พวกมันจะต้องมีเจตนาอื่นไม่ผิดแน่
“เจ้าพวกนี้ช่างบ้านนอกคอกนาโดยแท้ เพียงแค่ศาสตรามารปฐพีไม่กี่เล่ม ไยต้องตื่นเต้นถึงเพียงนี้!” หัวซานอดบ่นว่าไม่ได้ “ในนั้นอัดแน่นไปด้วยผู้คนมากเกินไป ทั้งเหม็นทั้งอุดอู้ ช่างน่าคลั่งใจนัก!”
“ศิษย์น้องหญิงอดทนอีกสักสองสามวันเถอะ” จิ้นหยานปลอบโยนนาง “รอจนพวกเราไปสมทบกับอาจารย์อาสวีที่เมืองปู้โจวก็ไม่ต้องลำบากแล้ว”
“ครั้งนี้ศิษย์พี่ใหญ่ไฉนไม่มาด้วย?” หัวซานพอเอ่ยถึงหลินเชียนดวงตาทอแววนิยมชมชื่นอย่างเต็มเปี่ยม “หากศิษย์พี่ใหญ่มาด้วยคงวิเศษสุด นานมากแล้วที่พวกเราไม่ได้พบหน้าศิษย์พี่ใหญ่!”
จิ้นหยานลอบฝืนยิ้มขมขื่น มันชมชอบศิษย์น้องหญิงหัวซาน แต่ศิษย์น้องหญิงกลับลุ่มหลงงมงายในตัวศิษย์พี่ใหญ่หลินเชียน แต่ตัวมันเองก็ยากจะปลุกปลอบกำลังขวัญให้ริษยาศิษย์พี่ใหญ่ด้วย เนื่องเพราะศิษย์พี่ใหญ่ก็เป็นแบบอย่างที่มันเทิดทูนด้วยเช่นกัน ซึ่งความจริงเหล่าศิษย์สตรีส่วนใหญ่ในสำนัก แทบไม่มีผู้ใดไม่นิยมชมชอบศิษย์พี่ใหญ่
แต่แล้วบุรุษกลางคนเคราครึ้ม
